Από τη στιγμή που με παρέλαβαν από το αυτοκίνητο, τραυματιοφορείς, γιατροί, νοσηλευτές έδωσαν τεράστια μάχη για την αφεντιά μου!!! Αν και δεν μπορούσα να επικοινωνήσω, καταλάβαινα.....
Το μόνο που ήθελα να τους πω, ήταν ευχαριστώ και συγνώμη για την αναστάτωση που τους προκάλεσα!
Χωρίς να έχω μέσον, χωρίς να είμαι διάσημη, χωρίς να λαδώσω αυτοί οι άνθρωποι πάλεψαν, κυριολεκτικά ίδρωσαν, αγχώθηκαν για εμένα λες και ήμουν δικός τους άνθρωπος!!!!
Τα ονόματα μου εκείνη την μέρα ήταν...... γλυκιά μου, κοριτσάρα μου, αγάπη μου, ομορφιά μου και μου έδιναν δύναμη και κουράγιο!!!
Το ίδιο συνεχίστηκε και στην παθολογική κλινική που νοσηλεύτηκα το βράδυ! Οι νοσηλεύτριες εκτός του ότι μου ζητούσαν συγνώμη που με πονούσαν, μου έφτιαχναν καρδούλες πάνω στα λευκοπλάστ των ορών για να χαμογελάω.....
Μετά από περίπου 10 μέρες που έχουν περάσει, τα σκέφτομαι και τρέχουν τα μάτια μου από ευγνωμοσύνη και αγάπη!!!
Το ευχαριστώ φαντάζει λίγο......
Σας ευχαριστώ εκ βαθέων, σας ευχαριστώ που παρ όλη την πίεση έχετε μείνει άνθρωποι και βγάζετε συναισθήματα!!!!
Σας ευχαριστώ που υπάρχετε!!!!
Ο Θεός να σας δίνει δύναμη και κουράγιο και να σας ανταποδώσει στο πολλαπλάσιο αυτά που δίνετε κάθε μέρα!!!!!
Έλενα Τεργιαζοπούλου











(1).webp)



