(1).webp "ΒΙΟΚΑΡΠΟΣ")
Τα τελευταία χρόνια, η διεθνής και ελληνική βιβλιογραφία αναδεικνύουν με σαφήνεια ότι οι γυναίκες εργαζόμενες εκτίθενται δυσανάλογα σε ψυχοκοινωνικούς επιβαρυντικούς παράγοντες, οι οποίοι επηρεάζουν άμεσα την ευημερία, τη λειτουργικότητα και την ποιότητα ζωής τους.
Η Ψυχική Υγεία σε Αριθμούς
Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ), περίπου το 15% των ενηλίκων σε εργασιακή ηλικία ζουν με κάποια ψυχική διαταραχή. Η κατάθλιψη και το άγχος ευθύνονται για δισεκατομμύρια χαμένες εργάσιμες ημέρες ετησίως. Τα στοιχεία αυτά καταδεικνύουν ότι η ψυχική υγεία στην εργασία δεν αποτελεί ατομική υπόθεση, αλλά κρίσιμο δείκτη δημόσιας υγείας για κάθε επιχείρηση και οργανισμό.
Στην Ελλάδα, πρόσφατες έρευνες (EY Ελλάδος, Hellas EAP, ΕΚΠΑ) επιβεβαιώνουν την αυξημένη πίεση:
Περισσότεροι από τους μισούς εργαζόμενους εμφανίζουν συμπτώματα επαγγελματικής εξουθένωσης (burnout).
Το 40% των εργαζομένων (στοιχεία Eurofound) αναφέρουν έντονη συναισθηματική εξάντληση μετά την εργασία.
Η «Διπλή Επιβάρυνση» και η Σύγκρουση Ρόλων
Οι έμφυλες διαφοροποιήσεις είναι ιδιαίτερα εμφανείς. Οι γυναίκες φαίνεται να βιώνουν υψηλότερα επίπεδα άγχους και κόπωσης, γεγονός που συνδέεται σε μεγάλο βαθμό με τη λεγόμενη «διπλή επιβάρυνση». Πέρα από τον επαγγελματικό τους ρόλο, οι γυναίκες στην Ελλάδα εξακολουθούν να αναλαμβάνουν το μεγαλύτερο μερίδιο της μη αμειβόμενης φροντίδας (παιδιά, ηλικιωμένοι) και της οικιακής εργασίας.
Η συνεχής προσπάθεια εξισορρόπησης μεταξύ των απαιτήσεων της δουλειάς και των αναγκών της οικογένειας αυξάνει το συνολικό ψυχικό φορτίο. Αυτή η «αόρατη εργασία» ενισχύει τον κίνδυνο εξάντλησης και μειώνει δραματικά τον χρόνο που απομένει για την προσωπική αποφόρτιση και φροντίδα.
Ψυχοκοινωνικοί Κίνδυνοι: Πέρα από τα Εργατικά Ατυχήματα
Η σύγχρονη προσέγγιση της επαγγελματικής υγείας δεν περιορίζεται πλέον μόνο στην προστασία από φυσικά ατυχήματα. Περιλαμβάνει την αντιμετώπιση των ψυχοκοινωνικών κινδύνων, όπως:
Το χρόνιο εργασιακό στρες και η εντατικοποίηση των ρυθμών.
Η εργασιακή ανασφάλεια και η έλλειψη ελέγχου πάνω στο αντικείμενο εργασίας.
Οι αρνητικές κοινωνικές συμπεριφορές (λεκτική βία, υποτίμηση ή παρενόχληση), στις οποίες οι γυναίκες εμφανίζονται συχνότερα εκτεθειμένες.
Η Πρόληψη ως Μέσο Κοινωνικής Προόδου
Η προστασία της ψυχικής υγείας των εργαζομένων γυναικών απαιτεί πολυεπίπεδες παρεμβάσεις από την πλευρά της πολιτείας και των εργοδοτών:
Συστηματική εκτίμηση των πηγών στρες στον εργασιακό χώρο.
Προώθηση της ισορροπίας επαγγελματικής και προσωπικής ζωής (ευέλικτες μορφές εργασίας, υποστηρικτικές δομές).
Προγράμματα υποστήριξης προσωπικού και συμβουλευτικής.
Καλλιέργεια κουλτούρας συμπερίληψης, όπου η ψυχική υγεία συζητείται ανοιχτά, χωρίς τον φόβο του στιγματισμού.
Συμπέρασμα
Η επένδυση στην ψυχική υγεία των εργαζόμενων γυναικών δεν αποτελεί «πολυτέλεια» ή μια παροχή καλής θέλησης. Είναι θεμελιώδες δικαίωμα, δείκτης ποιότητας του εργασιακού μας πολιτισμού και ουσιαστική προϋπόθεση για μια υγιή και παραγωγική κοινωνία.
Στην τοπική μας κοινωνία, η στήριξη της εργαζόμενης γυναίκας είναι στήριξη της ίδιας της οικογένειας και του κοινωνικού ιστού. Η φροντίδα της ψυχικής υγείας στην εργασία είναι συλλογική ευθύνη και η καλύτερη εγγύηση για ένα ασφαλές μέλλον για όλους.
Δώρα ΤσιντζιφάκηMSc Υγιεινή και Ασφάλεια στην Εργασία
