Ο αγώνας για την λευτεριά της Ελλάδας και οι Ξένες προπαγάνδες

Του Τόλη Κοϊνη

Γίνεται μια προσπάθεια αναθεώρησης των «Εθνικών μύθων» για την Επανάσταση του 1821. 

Κορυφώθηκε τις μέρες που γιορτάζονταν τα 200 χρόνια. Τα κύρια σημεία των «νέων» απόψεων είναι:
• Μας απελευθέρωσαν οι «ξένοι»
• Αυτοί που αγωνίστηκαν δεν ήταν Έλληνες!!!!
• Η εκκλησία ήταν εντελώς αντίθετη προς την Επανάσταση.
• Οι πρόγονοί μας ήταν υπεύθυνοι για σφαγές και εθνοκαθάρσεις.

Η προώθηση πολλών από αυτές τις απόψεις ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙΤΑΙ από ξένες πρεσβείες και τείνει στην καλλιέργεια της άποψης ότι είμαστε ένας ΕΘΝΟΣ ΑΧΡΗΣΤΩΝ, που κατά τύχη υπάρχουμε. Άρα φυσιολογικό είναι να είμαστε μια αποικία χρέους και υπάκουοι στα κελεύσματα του Αγγλοσαξονικού Ιμπεριαλισμού.

Είναι έτσι;

Ας ξεκινήσουμε με τους «ξένους».

Ανεβάζω φωτογραφία από την αψίδα με τα ονόματα των Φιλελλήνων που έπεσαν σε μάχες το 1821. (Βρίσκεται μέσα στην Φραγκόκλησα στο Ναύπλιο). Αυτοί πραγματικά πολέμησαν γενναία για την ιδέα της Ελευθερίας. Σεβόμαστε την μνήμη τους και την τιμούμε. Δεν ήταν όμως όλοι σαν αυτούς. Ήταν τρεις κατηγορίες ανθρώπων:

• Οι πραγματικά φιλελεύθεροι και φιλέλληνες. (κυρίως Πολωνοί και Αμερικανοί)
• Οι τυχοδιώκτες, κυρίως πρώην στρατιωτικοί στην υπηρεσία του Μεγάλου Ναπολεόντα, που, μετά το τέλος των πολέμων στην Ευρώπη (1815), είχαν μείνει χωρίς δουλειά και έλπιζαν σε επαγγελματική αποκατάσταση εδώ (κυρίως Γάλλοι, Ιταλοί, Γερμανοί και Πορτογάλοι)

• Οι πράκτορες των ξένων δυνάμεων (κυρίως Αγγλίας και Γαλλίας) που κατέφθαναν με συγκεκριμένους στόχους.(με πλέον χαρακτηριστική περίπτωση τον Κόχραν)
Η πολιτική των «Μεγάλων Δυνάμεων» άλλαξε περί τις αρχές του 1825. Μέχρι τότε ήταν καθαρά εχθρική, γιατί δεν ήθελαν να αλλάξει ο χάρτης και τα επικρατούντα στην Ευρώπη καθεστώτα. Η διαφοροποίησή τους ήρθε όταν συνειδητοποίησαν ότι ο αγώνας των Ελλήνων μπορούσε να εξυπηρετήσει τα δικά τους ιμπεριαλιστικά συμφέροντα. Το εκμεταλλεύτηκαν.

• Η Μεγάλη Βρετανία ήθελε ανοικτούς δρόμους προς τις Ινδίες (που είχε αρχίσει να γίνεται αποικία της). Άρα ένα μικρό ελεγχόμενο Ελληνικό κράτος την βόλευε, γιατί αδυνάτιζε τους Οθωμανούς και θα εμπόδιζε τη δυνάμωση της αυτονομούμενης, τότε, Αιγύπτου συνεπώς η Ανατολική Μεσόγειος θα γινόταν «ελεύθερη» για τη ναυσιπλοΐα τους. Μια Ελλάδα, που θα περιοριζόταν στην Πελοπόννησο και σε μερικά νησιά, με έναν δοτό βασιλιά και φόρου υποτελής στον Σουλτάνο, ήταν το καλύτερο σενάριο για αυτήν.

• Η Γαλλία είχε θέσει ως στόχο την κατάληψη της Βόρειας Αφρικής (Αλγερία και Τυνησία) που ήταν κατ’ όνομα υποτελείς στον Σουλτάνο. Άρα για τα συμφέροντά της η Ελλάδα θα έπρεπε να υπάρχει «σαν ένα αγκάθι» που θα εμπόδιζε τους Οθωμανούς να στείλουν εκεί στρατεύματα. Παράλληλα προωθούσε την στελέχωση του Αιγυπτιακού στρατού από Γάλλους αξιωματικούς, προσδοκώντας κάποια στιγμή την εκ των έσω κατάληψη της χώρας του Νείλου.

• Η Ρωσία ήθελε την έξοδό της σε «θερμές θάλασσες». Έπρεπε λοιπόν πρώτα να μετατρέψει τον Εύξεινο Πόντο σε κλειστή δική της θάλασσα. Είχε κατορθώσει τα τελευταία 70 χρόνια πριν το 21, να διώξει τους Οθωμανούς από την Αζοφική θάλασσα και την Κριμαία, να επεκταθεί μέχρι τις εκβολές του Δούναβη. Και ο κύριος της στόχος ήταν η επέκταση στις χώρες του Καυκάσου. Άρα ήταν ο βασικός και άμεσος «εχθρός του εχθρού μας» και φυσιολογικά ο πιστότερος σύμμαχος.

• Γερμανία το 1821 δεν υπήρχε. Ήταν χωρισμένη σε κρατίδια. Μεγαλύτερο κράτος από αυτά ήταν η αυτοκρατορία των Αψβούργων, με κέντρο τη σημερινή Αυστρία. Συμφέρον της ήταν η επέκταση προς τη Μεσόγειο. Είχε κατακτήσει τη Βενετία και τις Δαλματικές ακτές. Ονειρευόταν μεν κυριαρχία στα κεντρικά Βαλκάνια μέχρι το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, αλλά μπορούσε να εκμεταλλευτεί αποικιακά την Οθωμανική αυτοκρατορία χωρίς να την κατακτήσει. Ήταν ξεκάθαρα υπέρ των Τούρκων.

• Οι Εβραίοι ήταν διασκορπισμένοι παντού στον κόσμο (ελάχιστοι διέμεναν στο σημερινό Ισραήλ). Είχαν εγκατασταθεί ως έποικοι στις Ελληνικές πόλεις, με πολλά προνόμια από τους Οθωμανούς. Οι περισσότεροι από αυτούς μιλούσαν μια Ισπανική διάλεκτο. Ήταν ιδιαίτερα εχθρικοί προς τους Έλληνες γιατί τους έβλεπαν ανταγωνιστές στις δουλειές τους. Στη διάρκεια της Επανάστασης οι Εβραίοι πήραν ξεκάθαρα φιλοτουρκική στάση και οι Έλληνες τους αντιμετώπισαν σαν Οθωμανούς.

( Παράδειγμα: Στο Ναύπλιον πριν από το 1821 υπήκοοι Ιουδαϊκού θρησκεύματος είχαν την άδεια να ανοίξουν μαγαζιά, ενώ Έλληνες από Ύδρα και Σπέτσες όχι. Στη διάρκεια της πολιορκίας του Ναυπλίου ενέχονται για τα βασανιστήρια και τον διαμελισμό ζωντανού του Αναγνώστη Γκελμπερή (4/12/1821). Εκδιώχθησαν όλοι στις 13/12/1822 μαζί με τους Τούρκους. Το 1825 η απογραφή βρήκε στην πόλη μας μόνο μια χήρα (τη Σαμουήλαινα) με πέντε ορφανά, Ιουδαϊκού θρησκεύματος.)

Όμως, η χρηματοδοτούμενη από το κράτος του Ισραήλ έρευνα ανακάλυψε (μετά από 200 χρόνια) έναν ραβίνο σε μια επαρχιακή πόλη της Γερμανίας ο οποίος το 1825 έκανε κάποιον έρανο υπέρ των Ελλήνων… Πάντως, από καμία πηγή δεν αναφέρεται να πολέμησε ούτε ένας Εβραίος σαν φιλέλληνας.

• Από τα Βαλκάνια τα υποτελή τότε στους Τούρκους καταγράφονται ότι ήρθαν και πολέμησαν δύο επιφανείς Ο Βάσος Μαυροβουνιώτης (από το Μαυροβούνιο) και ο Χατζηχρήστος (Βούλγαρος θεωρείτο, αλλά είχε γεννηθεί στο Βελιγράδι, μετά το 21 εγκαταστάθηκε στην Αργολίδα). Δεν θεωρήθηκαν φιλέλληνες, αλλά Έλληνες.

• Τέλος από τους Αθίγγανους, τώρα τους λένε ρομά, που κατοικούσαν ήδη στον Ελλαδικό χώρο, εντοπίζεται μόνο ένας!!! να συμπολεμά με τους Έλληνες (ο σαλπιγκτής του Καραϊσκάκη) αντίθετα θέλουν πολλούς να ακολουθούν ως βοηθητικό προσωπικό και πλιατσικολόγοι τους Οθωμανούς.

• Όσον αφορά τους Τούρκους… οι μεν έποικοι διώχθηκαν βιαίως και σε πολλές περιπτώσεις σφάχτηκαν Είχαν εγκατασταθεί στη Νότια Ελλάδα, μετά το 1715 καρπωνόμενοι Ελληνικές και Βενετσιάνικες περιουσίες. Μπορεί κάποιοι δυτικοί ιστορικοί να υπερτονίζουν τη βία που ασκήθηκε εναντίον τους… αλλά το μίσος ήταν τριπλό: ταξικό (οι Οθωμανοί ήταν τα αφεντικά, οι δικοί μας δούλοι), εθνικό και θρησκευτικό (ακόμη και το 1818 έχουμε σφάξιμο Έλληνα -του Ιωάννη, αδελφού του Νικηταρά, στη Μονεμβάσια- που σφάχτηκε και άγιασε γιατί δεν αλλαξοπίστησε).

Αξιοσημείωτο είναι ότι οι περισσότεροι Τούρκοι στρατηγοί δεν ήταν Τούρκοι (Χουρσίτ, Κιουταχής ήταν Γεωργιανοί, Ιμπραήμ, Ομέρ Βρυώνης, Κεχαγιάμπεης, ήταν Αλβανοί… καθαρός Τούρκος ήταν ο πιο άχρηστος από όλους ο Δράμαλης)

Τελικά οι Μεγάλες Δυνάμεις χάρις στις διπλωματικές ενέργειες του Καποδίστρια συμφώνησαν σε ένα ανεξάρτητο Ελληνικό κράτος, με δοτό όμως βασιλιά. Το οποίο ξεκίνησε τα βήματά του καταχρεωμένο σε Εβραϊκής ιδιοκτησίας χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς...

Καλό είναι αυτά με ευκαιρίες σαν την αυριανή εθνική επέτειο να τα θυμόμαστε. Τώρα που φουντώνουν ολόγυρα οι πόλεμοι, αναζωπυρώνονται και οι προπαγάνδες, ας είμαστε λίγο προσεκτικοί. Τη λευτεριά της πατρίδας την έφερε ο λαός με τους αγώνες του.