(1).webp "ΒΙΟΚΑΡΠΟΣ")
.webp "ΚΑΦΕΚΟΠΤΕΙΟ ΝΕΚΤΡΑ ΣΤΟ ΑΡΓΟΣ")
Η δράση αυτή στοχεύει στην ουσιαστική ενίσχυση της επικοινωνίας, της εκπαιδευτικής ένταξης και της προσωπικής εξέλιξης των εκπαιδευoμένων εντός του καταστήματος, λειτουργώντας ως μέσο ομαλής προσαρμογής και κοινωνικής επανένταξης.
Μέσα από τη ζεστή και βιωματική αφήγηση του εκπαιδευτή Στυλιανού Καρατάσου, ξετυλίγονται οι στιγμές, οι δυσκολίες και οι βαθιές ανθρώπινες επαφές που σημάδεψαν αυτή την ξεχωριστή διαδρομή:
(Το κείμενο του εκπαιδευτή συνεχίζει παρακάτω...)
«Αυτοί που μέτρησαν… τ’ άστρα
Η αρχή κάθε μαθήματος είναι δύσκολη… όχι τόσο γι’ αυτό που θα διδαχθεί αλλά για τον τρόπο που θα μάθουν 15 διαφορετικοί άνθρωποι να λειτουργούν στον ίδιο ρυθμό. Ως μία ομάδα, ως μία σχολική τάξη, βοηθώντας ο ένας τον άλλον, προσφέροντας ο καθένας το δικό του κομματάκι.
Φανταστείτε λοιπόν πόσο πιο δύσκολο είναι αυτό όταν δεν μιλούν καθόλου ή ελάχιστα την ελληνική γλώσσα. Και όταν ο δάσκαλος δε μιλά καθόλου ή ελάχιστα τη δική τους…
Δύσκολο; Δύσκολο.
Ακατόρθωτο; Καθόλου!
Γιατί αυτοί οι 15 άνθρωποι ήρθαν επειδή ήθελαν να κάνουν μάθημα. Επειδή ήθελαν να πάνε σχολείο, μερικοί από αυτούς για πρώτη φορά στη ζωή τους.
«Είχαμε πάντα πόλεμο, δεν πρόλαβα να πάω σχολείο»
Επειδή ήθελαν απλά να μάθουν, χωρίς κανένα άλλο όφελος παρά μόνο τη γνώση.
Με αδιάλειπτη παρουσία, με χαμόγελο, περιμένοντας απέξω από την πόρτα τον δάσκαλο να έρθει…
«Δάσκαλε, άργησες σήμερα και ήθελα να σου δείξω τι έγραψα χθες το απόγευμα»
Και ναι, έτσι δημιουργείται μία Τάξη! Με κόπο, με πείσμα, με κλάματα και με γέλια. Με προσπάθεια… για κάτι καλύτερο… για τον δικό τους καλύτερο εαυτό, ίσως για μια καλύτερη κοινωνία…
Θερινά μαθήματα λοιπόν στις Κλειστές Φυλακές Ναυπλίου αφήνοντας μια γλυκόπικρη γεύση. Για τους ίδιους τους ανθρώπους που γνώρισα, ανθρώπους με τα κρίματά τους…
Πόσο δύσκολο να κάνεις μάθημα όταν δεν ξέρει ο μαθητής σου το «έλα», το «κάτσε»… κι όμως δύο μήνες μάθημα, 50 ώρες και στη μέση των μαθημάτων σαν να μιλούσα σε άλλη τάξη, σε ανθρώπους που όχι μόνο καταλάβαιναν αλλά ρωτούσαν, είχαν απορίες.
Η καλύτερη λύση μετά τα γράμματα τι άλλο; Οι μύθοι του Αισώπου! Αυτός ο αξεπέραστος Αίσωπος που μίλησε μέσα στην τάξη μας και την εξύψωσε στα ουράνια. Και μύθοι και ιστορίες στη συνέχεια από το Πακιστάν μέχρι τους Κούρδους και την Αίγυπτο.
Μία τάξη να διαβάζει, να λειτουργεί πότε ως γραφείο, πότε ως εστιατόριο, πότε ως αεροδρόμιο… και λέξεις λέξεις λέξεις να μαζεύονται, να μαθαίνονται και κυρίως να χρησιμοποιούνται.
Στο τέλος αυτού του μήνα ολοκληρώθηκε το θερινό εκπαιδευτικό πρόγραμμα εκμάθησης ελληνικής γλώσσας σε εγκλείστους των Κλειστών Φυλακών Ναυπλίου σε συνεργασία με το Ν.Π.Ι.Δ. «Επάνοδος», μία εμπειρία… συγκλονιστική.
Οφείλω, ειλικρινά, να ευχαριστήσω μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου τη Διευθύντρια των Φυλακών κυρία Ιωάννα Αναστασοπούλου και τη Διευθύντρια Δομών Εκπαίδευσης και Κατάρτισης κυρία Ευσταθία Ζιούβα γι’ αυτή την ευκαιρία.
Και πού ξέρετε… ίσως αυτή η κοινωνία να αλλάξει…
Θα κλείσω με κάτι που έγραψε ένας μαθητής μου στον πίνακα για να με ευχαριστήσει για το μάθημα:
"Humanity is another religion
which doesn't have
many followers"»
Μέσα από τη ζεστή και βιωματική αφήγηση του εκπαιδευτή Στυλιανού Καρατάσου, ξετυλίγονται οι στιγμές, οι δυσκολίες και οι βαθιές ανθρώπινες επαφές που σημάδεψαν αυτή την ξεχωριστή διαδρομή:
(Το κείμενο του εκπαιδευτή συνεχίζει παρακάτω...)
«Αυτοί που μέτρησαν… τ’ άστρα
Η αρχή κάθε μαθήματος είναι δύσκολη… όχι τόσο γι’ αυτό που θα διδαχθεί αλλά για τον τρόπο που θα μάθουν 15 διαφορετικοί άνθρωποι να λειτουργούν στον ίδιο ρυθμό. Ως μία ομάδα, ως μία σχολική τάξη, βοηθώντας ο ένας τον άλλον, προσφέροντας ο καθένας το δικό του κομματάκι.
Φανταστείτε λοιπόν πόσο πιο δύσκολο είναι αυτό όταν δεν μιλούν καθόλου ή ελάχιστα την ελληνική γλώσσα. Και όταν ο δάσκαλος δε μιλά καθόλου ή ελάχιστα τη δική τους…
Ακατόρθωτο; Καθόλου!
Γιατί αυτοί οι 15 άνθρωποι ήρθαν επειδή ήθελαν να κάνουν μάθημα. Επειδή ήθελαν να πάνε σχολείο, μερικοί από αυτούς για πρώτη φορά στη ζωή τους.
«Είχαμε πάντα πόλεμο, δεν πρόλαβα να πάω σχολείο»
Επειδή ήθελαν απλά να μάθουν, χωρίς κανένα άλλο όφελος παρά μόνο τη γνώση.
Με αδιάλειπτη παρουσία, με χαμόγελο, περιμένοντας απέξω από την πόρτα τον δάσκαλο να έρθει…
«Δάσκαλε, άργησες σήμερα και ήθελα να σου δείξω τι έγραψα χθες το απόγευμα»
Και ναι, έτσι δημιουργείται μία Τάξη! Με κόπο, με πείσμα, με κλάματα και με γέλια. Με προσπάθεια… για κάτι καλύτερο… για τον δικό τους καλύτερο εαυτό, ίσως για μια καλύτερη κοινωνία…
Θερινά μαθήματα λοιπόν στις Κλειστές Φυλακές Ναυπλίου αφήνοντας μια γλυκόπικρη γεύση. Για τους ίδιους τους ανθρώπους που γνώρισα, ανθρώπους με τα κρίματά τους…
Πόσο δύσκολο να κάνεις μάθημα όταν δεν ξέρει ο μαθητής σου το «έλα», το «κάτσε»… κι όμως δύο μήνες μάθημα, 50 ώρες και στη μέση των μαθημάτων σαν να μιλούσα σε άλλη τάξη, σε ανθρώπους που όχι μόνο καταλάβαιναν αλλά ρωτούσαν, είχαν απορίες.
Η καλύτερη λύση μετά τα γράμματα τι άλλο; Οι μύθοι του Αισώπου! Αυτός ο αξεπέραστος Αίσωπος που μίλησε μέσα στην τάξη μας και την εξύψωσε στα ουράνια. Και μύθοι και ιστορίες στη συνέχεια από το Πακιστάν μέχρι τους Κούρδους και την Αίγυπτο.
Στο τέλος αυτού του μήνα ολοκληρώθηκε το θερινό εκπαιδευτικό πρόγραμμα εκμάθησης ελληνικής γλώσσας σε εγκλείστους των Κλειστών Φυλακών Ναυπλίου σε συνεργασία με το Ν.Π.Ι.Δ. «Επάνοδος», μία εμπειρία… συγκλονιστική.
Οφείλω, ειλικρινά, να ευχαριστήσω μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου τη Διευθύντρια των Φυλακών κυρία Ιωάννα Αναστασοπούλου και τη Διευθύντρια Δομών Εκπαίδευσης και Κατάρτισης κυρία Ευσταθία Ζιούβα γι’ αυτή την ευκαιρία.
Και πού ξέρετε… ίσως αυτή η κοινωνία να αλλάξει…
Θα κλείσω με κάτι που έγραψε ένας μαθητής μου στον πίνακα για να με ευχαριστήσει για το μάθημα:
"Humanity is another religion
which doesn't have
many followers"»
