Πήγαινε με το αμάξι της μέχρι τον Σιδηροδρομικό Σταθμό Κορίνθου, όπου κι έπαιρνε το τρένο για τον Σταθμό Λαρίσης, κι από εκεί με το μετρό μέχρι την δουλειά της. Η όλη διαδρομή κρατούσε περίπου δυόμιση ώρες, συνολικά πέντε ώρες μετακίνησης κάθε μέρα. Στο τέλος όμως κουράστηκε κι αποφάσισε να εγκατασταθεί πάλι στην Αθήνα, θυσιάζοντας την ποιότητα ζωής του χωριού και το όνειρο της αποκέντρωσης, με την περιοχή να χάνει έναν ακόμη κάτοικο. Τα πράγματα όμως θα ήταν εντελώς διαφορετικά αν λειτουργούσε ο σιδηρόδρομος στην Αργολιδοκορινθία.
Για φανταστείτε να μπορούσατε να μένετε στο Ναύπλιο, σ’ένα χωριό της Αργολίδας ή της Κορινθίας, ή ακόμη και στο Άργος -που σε σύγκριση με πολλές περιοχές της Αθήνας φαντάζει παράδεισος- και να μετακινούσασταν καθημερινά στην Αθήνα. Θα μπορούσατε καταρχήν να ξεφύγετε από τους περιορισμούς της τοπικής αγοράς εργασίας και να βρείτε περισσότερες και καλύτερες δουλειές που να ανταποκρίνονται στις δεξιότητες κι επιθυμίες σας στην Αθήνα, χωρίς όμως να θυσιάσετε την ψυχική σας υγεία, την οικογένεια και τον κοινωνικό σας κύκλο, και τα χρήματα σας σε κάποιο άθλιο ημιυπόγειο διαμέρισμα στην Κυψέλη ή στα Πετράλωνα (σύμφωνα με τον Σπιτόγατο η μέση τιμή ενοικίασης στην Αργολίδα είναι κατά 35% πιο χαμηλή σε σχέση με την Αθήνα). Κι αν τις καθημερινές θα σας κούραζε το πήγαινε-έλα, το σαββατοκύριακο θα σας αντάμειβε αφού θα απολαμβάνετε πλήρως όλα τα καλά της ζωής στην ύπαιθρο, χωρίς να φοβάστε μήπως στην επιστροφή σας από την παραλία κολλήσετε στην κίνηση. Αλλά κι αν δεν δουλεύατε στην Αθήνα πάλι θα μπορούσατε να πεταχτείτε εύκολα εκεί αυθημερόν για να κάνετε τις αγορές σας, να παρακολουθήσετε θέατρο ή όπερα, να δείτε φίλους ή ακόμη και να σπουδάσετε. Με λίγα λόγια, η σιδηροδρομική διασύνδεση Αργολιδοκορινθίας με την Αττική θα επέτρεπε στον κάτοικο της Αργολίδας και της Κορινθίας να απολαμβάνει τα καλά της Αθήνας, χωρίς να πρέπει να υπομένει τα κακά. Ένα πραγματικό win-win.
Μόνο ένα εμπόδιο υπάρχει στην πραγμάτωση του ένδοξου αυτού οράματος: η μετακίνηση. Σήμερα όποιος θέλει να πάει από την Αργολιδοκορινθία στην Αθήνα έχει τρεις επιλογές: να χρησιμοποιήσει το ΙΧ, να χρησιμοποιήσει το ΚΤΕΛ, ή να συνδυάσει το ΙΧ -μέχρι τον Σταθμό της Κορίνθου- με τον Προαστιακό Αθηνών. Κι οι τρείς επιλογές είναι ατελείς: η πρώτη γιατί είναι κι ακριβή σε καύσιμα και διόδια κι εξαιρετικά κουραστική, η δεύτερη γιατί είναι εξαιρετικά άβολη και με συχνές καθυστερήσεις, κι η τρίτη επειδή είναι περίπλοκη αλλά συχνά και κουραστική λόγω της οδήγησης.
Δύο κρίσιμες αλλαγές απαιτούνται μόνο: η επαναλειτουργία της μετρικής γραμμής Κόρινθος-Άργος-Ναύπλιο με προαστιακά δρομολόγια κι η εισαγωγή υπεραστικών δρομολογίων Αίγιο-Κόρινθος-ΣΚΑ-Αθήνα σε άμεση και γρήγορη ανταπόκριση με τα προαστιακά της προαναφερθείσας γραμμής.
Μία παρένθεση εδώ: σε αντίθεση με όσα παραπλανητικά συχνά κυκλοφορούν η αναβίωση της γραμμής Κόρινθος-Άργος-Ναύπλιο δεν είναι καθόλου ακριβή υπόθεση αφού απαιτεί μόλις δεκαπέντε εκατομμύρια ευρώ για τα απαραίτητα έργα αποκατάστασης, όπως αυτά προϋπολογίστηκαν το 2021 από την περιφερειακή αρχή Νίκα, κι ίσως ακόμη δύο-τρία εκατομμύρια ευρώ σε επιδότηση ετησίως. Σε σχέση με τις αρκετές δεκάδες εκατομμυρίων ευρώ που πληρώνουμε κάθε χρόνο στην παραχωρησιούχο εταιρεία του αυτοκινητόδρομου Μορέα αντιλαμβανόμαστε ότι τα χρήματα αυτά είναι ελάχιστα. Το ίδιο ισχύει για τα έργα αρκετών δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ που προϋπολογίζονται για τον Ανάβαλο, παρά το γεγονός ότι ωφελούν -σε αντίθεση με τον σιδηρόδρομο- ελάχιστους ανθρώπους.
Η μετρική γραμμή Κόρινθος-Άργος-Ναύπλιο έχει μήκος 62 χιλιόμετρα και πριν κλείσει διανυόταν σε περίπου μία ώρα. Η νέα, κανονική γραμμή Κόρινθος-ΣΚΑ-Αθήνα αντίστοιχα έχει μήκος 123 χιλιόμετρα και διανύεται σήμερα από τον Προαστιακό Αθηνών σε μία ώρα και 29 λεπτά. Με την εισαγωγή απευθείας υπεραστικών δρομολογίων που θα σταματούσαν μόνο στην Κόρινθο, τα Μέγαρα, το ΣΚΑ και την Αθήνα θα μπορούσε ο χρόνος αυτός να πέσει στην μία ώρα, με μέση ταχύτητα 160 χιλιόμετρων/ώρα και μέσο χρόνο αναμονής στους σταθμούς στα 3,5 λεπτά. Υποθέτοντας ότι τα δρομολόγια της μετρικής γραμμής θα ήταν συγχρονισμένα με αυτά της κανονικής γραμμής, με αναμονή στον σταθμό της Κορίνθου γύρω στα πέντε λεπτά, θα ήταν εφικτό να γίνεται όλη η διαδρομή σε περίπου δύο ώρες και πέντε λεπτά με τον σιδηρόδρομο, σε συνθήκες ταξιδιού κι ασφάλειας αρκετά καλύτερες σε σχέση με το ΙΧ και το ΚΤΕΛ.
Ένας χρόνος ταξιδιού δύο ωρών μεταξύ Ναυπλίου κι Αθήνας -συνολικά τεσσάρων στο πήγαινε-έλα- μπορεί να ακούγεται δικαιολογημένα βάρβαρος, όμως στην πραγματικότητα δεν απέχει και πολύ από τον χρόνο που κάνουν σήμερα πολλοί κάτοικοι του λεκανοπεδίου που ζουν σε απομακρυσμένες περιοχές όπως είναι ο Διόνυσος, η Νέα Μάκρη, το Μαρκόπουλο, ή το Πόρτο Ράφτη, και δουλεύουν στην άλλη άκρη του λεκανοπεδίου. Συνολικά είναι πολλοί χιλιάδες οι άνθρωποι αυτοί, με τον αριθμό τους ίσως να ξεπερνάει κι όλο τον πληθυσμό της Αργολίδας συνολικά. Αν τέσσερις ώρες οδήγησης κάθε μέρα σε συνθήκες ακραίας αστικής συμφόρησης συνιστούν μαρτύριο τότε τέσσερις ώρες ξεκούραστης μετακίνησης με το τρένο μπορούν να προσφέρουν μία πολύ καλύτερη ποιότητα ζωής, έστω κι αν δεν είναι ιδανικές. Είναι όμως ένα δίκαιο τίμημα για να μπορεί να ζει κανείς εκεί που πραγματικά θέλει.
Πρέπει πάνω απ’όλα να έχουμε υπόψιν πώς το φαρμάκι που δηλητηριάζει τις τοπικές κοινότητες μας, που σπρώχνει τους νέους προς την θλίψη της ξενιτιάς δεν είναι τίποτε άλλο από την απομόνωση: από την Αθήνα, από τους όμορους νομούς, από τους δρόμους του εμπορίου, της επικοινωνίας, της εξωστρέφειας, του τουρισμού, της καινοτομίας. Η Αργολίδα κι η Κορινθία λοιπόν έχουν ανάγκη τον σιδηρόδρομο όπως ένας άνθρωπος έχει ανάγκη το νερό. Το μόνο που χρειάζεται είναι να συσπειρωθούν κι οι δύο νομοί για να τον διεκδικήσουν δυναμικά -όπως έκαναν η Ημαθία, η Πέλλα κι η Μεσσηνία- και να βρεθεί επιτέλους η πολιτική βούληση -ή μήπως να πω το θάρρος;- για να δρομολογηθούν άμεσα οι παραπάνω προτάσεις.
Ο Φίλιππος Παπαδημητρίου είναι φοιτητής νομικής, ελαιοπαραγωγός και πρόεδρος της ΑΜΚΕ Το Χαμόγελο του Χωριού
.webp "ΑΡΓΟΛΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ")