Όπως ανέφερε και στην εισηγητική ομιλία του ο σ. Θέμης Γκιώνης το βασικό δίλλημα της εποχής είναι οι δύο κόσμοι… Ο κόσμος της εκμετάλλευσης και καταπίεσης που γεννά το φασισμό και τον πόλεμο και δεν διστάζει μπροστά σε κανένα έγκλημα... Και ο κόσμος που παλεύει για να ξημερώσουν καλύτερες μέρες, δίχως πόλεμο και εκμεταλλευτές.
Είναι η γραμμή την ανειρήνευτης πάλης ανάμεσα σε δυο πατρίδες: Από την μια η "πατρίδα" της 13ωρης σκλαβιάς για τα κέρδη των ομίλων, της δουλειάς ήλιο με ήλιο για 770 ευρώ στον κατώτατο μισθό. Των εργατοπατέρων που βάζουν πλάτη στην εργοδοτική και κυβερνητική σαπίλα, των "αγροτοδικείων" για τους βιοπαλαιστές αγρότες και κτηνοτρόφους, που παλεύουν να επιβιώσουν απέναντι στην πολιτική που τους ξεκληρίζει. Από την άλλη η πατρίδα των εργαζομένων και των συνδικάτων που πρωταγωνιστούν στην οργάνωση της πάλης, συγκρούονται με την πολιτική που εξοντώνει τον λαό, πρωτοστατούν στην κοινή δράση και στη συμμαχία με τους βιοπαλαιστές επαγγελματίες και αγρότες.
Από τη μια η "πατρίδα" των μεγάλων ενεργειακών ομίλων, που θησαυρίζουν και ακονίζουν μαχαιροπίρουνα για το ξαναμοίρασα της ενεργειακής "πίτας". Από την άλλη η πατρίδα των εκατομμυρίων εργαζομένων και βιοπαλαιστών, που δεν βγάζουν τον μήνα με τους μισθούς πείνας και στέκονται σαστισμένοι μπροστά στα ράφια των σούπερ μάρκετ από τις πολεμικές ανατιμήσεις. Που βλέπουν τους ανταγωνισμούς για την Ενέργεια να ντύνονται στο χακί και να σέρνουν τη χώρα πιο βαθιά στον πόλεμο
Μέσα από την ομιλία του αλλά και τις τοποθετήσεις των παραβρισκόμενων αναδείχθηκε η αλήθεια ότι υπάρχει και η άλλη πλευρά. Το πραγματικό δίλημμα, που διαμορφώνεται καθημερινά, στους λαό: Θα μείνουμε στο ίδιο έργο θεατές ή θα γίνουμε πρωταγωνιστές στη δική μας ζωή; Θα γίνουμε πιόνια στους σχεδιασμούς τους ή θα κάνουμε το δικό μας σχέδιο μάχης;
Χαρακτηριστικά στην τοποθέτηση του ένας από τους ομιλητές ανέφερε, όταν δεν ακολουθείς τις σειρήνες της «εθνικής ενότητας» και της «υπεύθυνης στάσης», που πάντα καλούν τον λαό να σιωπήσει για να πολεμήσει για ξένα συμφέροντα, όταν δεν προσκυνάς ξένες σημαίες και δεν ταυτίζεσαι με τα παράσιτα, τις αστικές τάξεις των χωρών, τότε αρχίζει να διαμορφώνεται το πραγματικό περιεχόμενο της αγωνιστικής στάσης ζωής και δράσης. Εκεί που η συνειδητή επιλογή της σύγκρουσης με το σύστημα γίνεται πράξη, καθημερινή, συλλογική, οργανωμένη. Και αυτή η επιλογή μεταμορφώνει τον φόβο σε θάρρος και την αγωνία σε ακατανίκητη διάθεση για αγώνα.
Σε αυτό είναι που θα κριθούν και τα κόμματα παλιά και «νεοϊδρυθέντα» όπως το κόμμα του Τσίπρα που παρουσιάζεται ως ακόμα κάτι «νέο», ως μια υποτιθέμενη τομή στο σημερινό πολιτικό σκηνικό. Όμως, πίσω από το αμπαλάρισμα του marketing, τα μεγάλα λόγια περί «νέου πατριωτισμού», «δικαιοσύνης», «ισχυρής Ελλάδας» και «ανασυγκρότησης των θεσμών», αποκαλύπτεται κάτι πολύ γνώριμο, μία ακόμη προσπάθεια αναμόρφωσης του πολιτικού σκηνικού, ώστε να εξασφαλιστεί η αναγκαία για το σύστημα εναλλακτική διαχείριση της ίδιας αντιλαϊκής πολιτικής. Μιας πολιτικής που έχει φέρει μνημόνια, εφαρμοστικούς νόμους, φοροληστεία, χτύπημα εργασιακών δικαιωμάτων, διεύρυνση της εμπλοκής στους επικίνδυνους σχεδιασμούς ΗΠΑ-ΝΑΤΟ, στρατηγικές συμφωνίες με κράτη-δολοφόνους, που παρουσιάστηκαν ως «γεωπολιτική αναβάθμιση» για τον λαό, ενώ υπηρετούσαν τα συμφέροντα του κεφαλαίου.
Σήμερα ο κόσμος φλέγεται από το κυνήγι του καπιταλιστικού κέρδους ανέφερε ο Θέμης Γκιώνης, εξηγώντας πως ο κίνδυνος γενίκευσης του πολέμου μεγαλώνει σε μια περίοδο που πάνω από τέσσερα χρόνια μετράει ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος στην Ουκρανία, που συνεχίζεται η σφαγή του λαού της Παλαιστίνης. Που συνεχίζεται η επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ, κατά των λαών του Ιράν και του Λιβάνου.
Ανέδειξε, ότι σε αυτές στις συνθήκες δεν χωράει καμία επανάπαυση τονίζοντας την αιτία που βρίσκεται πίσω από τις εξελίξεις. «Είναι οι ανταγωνισμοί των μονοπωλίων για το μοίρασμα των αγορών, των πηγών και των δρόμων μεταφοράς της Ενέργειας. Για το μοίρασμα των σφαιρών επιρροής ανάμεσα σε ανταγωνιστικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Για την μάχη για την πρωτοκαθεδρία ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Κίνα» είπε χαρακτηριστικά.
Καταλήγοντας είπε ότι η ιστορία δεν κινείται αυτόματα, ούτε γράφεται από τους «ισχυρούς». Γράφεται όταν ο λαός αποφασίζει να μπει στο προσκήνιο, όταν οργανώνεται, όταν συγκρούεται με τα συμφέροντα που τον καταπιέζουν. Και σήμερα -περισσότερο από ποτέ- υπάρχουν όλες οι αντικειμενικές προϋποθέσεις ο λαός να βάλει τη σφραγίδα του στις εξελίξεις. Να μη στοιχηθεί πίσω από καμία ιμπεριαλιστική σημαία, να μην αποδεχτεί καμία θυσία για τα κέρδη των λίγων, να σηκώσει το κεφάλι και να διεκδικήσει τη ζωή που του ανήκει.
Σε αυτό που συμφώνησαν όλοι ήταν ότι αυτό που κρίνεται είναι το να γίνει ο ίδιος ο λαός «αντίπαλο δέος», δυναμώνοντας τη δική του εργατική - λαϊκή αντιπολίτευση. Εγγύηση γι' αυτό είναι η ενίσχυση του ΚΚΕ, οι πιο δυνατοί λαϊκοί αγώνες, η βελτίωση των συσχετισμών παντού.
Για να βρεθεί ο λαός στο προσκήνιο και με τη δική του, τη λαϊκή εξουσία, να γίνει πρωταγωνιστής, να κάνει κουμάντο στον πλούτο που του ανήκει.
Συνεπώς, από τη σκοπιά του λαού το κεντρικό ζήτημα είναι να γίνουν ακόμη περισσότερα βήματα στην ισχυροποίηση του ρεύματος αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής, του αστικού κράτους και των κυβερνήσεων του. Αυτό να εκφραστεί με την μεγαλύτερη συμπόρευση και εκλογική ενίσχυση του ΚΚΕ. Το δίλημμα στις εκλογές είναι το αν θα ενισχυθούν οι πολιτικές δυνάμεις που υπερασπίζονται την "σταθερότητα" του συστήματος της εκμετάλλευσης και του πολέμου, για να κερδίσει το κεφάλαιο, ή αν θα ενισχυθεί η δύναμη που παλεύει για την ανατροπή του, για να κερδίσει ο λαός. Στο δρόμο της ριζικής ανατροπής, καμία αστική κυβέρνηση δεν πρέπει να νοιώθει σταθερή- σίγουρη να υλοποιεί την αντιλαϊκή πολιτική, αλλά να νοιώθει όλο και πιο δυνατά την "ανάσα" του λαού, του κινήματος, την "ανάσα" του ΚΚΕ.
.webp "ΑΡΓΟΛΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ")