«Γιατί είναι αμαρτία να ξεχνάς….» του Γιώργου Κόνδη

Τη φράση της Αγγέλας Παπάζογλου μας θύμισε χθες το βράδυ στον κατάμεστο αύλειο χώρο του Μορφωτικού Συλλόγου Ν.Κίου ο Γιώργος Μανινής, χαιρετίζοντας την εκδήλωση που οργανώθηκε στο πλαίσιο των πολιτιστικών εκδηλώσεων «Κιανά».

Η συγκινητική εκδήλωση που βασίστηκε στο βιβλίο του Γιώργη Παπάζογλου και είχε τον τίτλο «Τα χαΐρια μας εδώ» αποτέλεσε πράγματι μια εκδήλωση μνήμης όχι μόνο των καταστροφικών γεγονότων της Σμύρνης αλλά και ενός ολόκληρου πολιτισμού που χάθηκε και τον οποίο εμείς οι νεότεροι μνημονεύουμε για να υπάρχει στο μυαλό, τη σκέψη και την καρδιά.

Την επιλογή των αποσπασμάτων από τη μεγάλη έκδοση με τις μνήμες της Αγγέλας Παπάζογλου, ανέλαβαν να δραματοποιήσουν σκηνοθετικά, η Βάλια Ρεντούλη και να μεταφέρει στο κοινό με επιτυχία η φιλόλογος Άννα Μπουλμέτη. Χρειάζεται να υπενθυμίσουμε πως οι θεατρικοί μονόλογοι δεν είναι καθόλου εύκολοι και η επιτυχημένη χθεσινή παρουσίαση οφείλεται σε μια εξαιρετική προεργασία καθώς και στην θέληση του Μορφωτικού Συλλόγου να παρουσιάσει αυτή την αφήγηση σε συνεργασία με το Θεατροδρόμιο Ναυπλίου. Η επιτυχία της  σκηνικής παρουσίασης οφείλεται και στην αύρα που έφεραν τέσσερις νεαρές κοπέλες, δυο εξαιρετικές μουσικοί (Μαριλία Κουκουμάνου – Σαντούρι και Νεφέλη Σούρσου – τραγούδι) που έντυσαν μουσικά την αφήγηση της Άννας Μπουλμέτη με τρόπο συγκινητικά γλυκό διατηρώντας την παραδοσιακή απόδοση των τραγουδιών. Επίσης εξαιρετικές οι «συμπληρωματικές αφηγηματικές» παρουσίες της Κατερίνας Ταραβίρα και της Αγγελικής Ξυλινά, δυο νεανικές φωνές που χάρισαν μια άλλη ελπιδοφόρα διάσταση στη δύσκολη αφήγηση της Καταστροφής και του αγώνα για επιβίωση στην προσφυγιά.

Η επιβεβαίωση της επιτυχημένης παρουσίασης όμως προήλθε κυρίως από τη συμμετοχή του κοινού τόσο στα τραγούδια όσο και στις επιδοκιμασίες σε ορισμένα περάσματα της αφήγησης. 

Η προσφυγομάνα Ν. Κίος επιβεβαιώνεται ως ένα κύτταρο πολιτισμού καθώς ήδη από την έλευση των προσφύγων στους βαλτότοπους και τη μετατροπή τους σε ένα καλής ποιότητας αρχιτεκτονικό σύνολο, δεν παύει από το να παράγει και να προσφέρει ποιοτικές εκδηλώσεις πολιτισμού. Από την άποψη αυτή, το απόσπασμα «του μεζέ για το ούζο» στη διήγηση της Αγγέλας Παπάζογλου είναι μεν σπαρταριστικό (μεζέ θεωρούσαν στην Αθήνα τα ….στραγάλια και τις σταφίδες!), παράλληλα όμως είναι και ενδεικτικό μιας διαφορετικής νοοτροπίας που ευτυχώς – και ας προήλθε από καταστροφή – μπόλιασε θετικά την ελλαδική κοινωνία.