Επικήδειος στον Δημήτρη Παπαδημόπουλο

Δημήτρη… θα σου μιλήσω όπως κάθε φορά μιλούσαμε…

Δεν μπορώ και δεν έχω να σου πω πολλά και σπουδαία…

Αλλά να… προχτές το βράδυ έβλεπα εκείνη την σφαίρα – την σελήνη – να προβάλει από την ανατολή… και μετά να στεφανώνει το φωτισμένο Παλαμήδι… και με πήρε το παράπονο…

…μαζί την βλέπαμε… κι εκείνη μας ξεναγούσε στα μυστικά της…

…τώρα… εσύ λάμνεις στην Αχερουσία λίμνη για την έξοδο… κι εγώ προσπαθώ να ερευνήσω και να εξηγήσω τα ίχνη που άφησες στην διαδρομή σου…

Όπως πάντοτε… καταφέρνεις να ενώσεις τους κρίκους της αλυσίδας και να καλέσεις στην έσχατη τελετή (μήπως γιορτή;;;)… την οικογένεια… τους φίλους… τους συντρόφους… τους Συλλόγους… την κοινωνία τ΄ Αναπλιού… όσους σε αγάπησαν… και τους πλησίασε η φιλοσοφία σου και η επιστήμη σου…

Ξέρω… ότι το ταξίδι σου έχει ήδη αρχίσει… και ότι είσαι έτοιμος να σαγηνεύσεις τον θάνατο… να τον φωτίσεις με την αύρα σου… γιατί ο θάνατος φοβάται το φως… κι εσύ είσαι φως που ταξιδεύεις μέσα του… με δυο σταγόνες ήλιου στα μάτια…

Και τώρα… άφησέ μας να σε συντροφεύσουμε μέχρι που το ελαφρύ φθινοπωρινό σεντόνι με τα χρώματα της νιότης να σε σκεπάσει…

…θα ζεις στις καρδιές και στη μνήμη μας… τόσο μακριά… τόσο κοντά…

Δημήτρη… έχεις οδεύσει στην αντίπερα όχθη… που κάποια στιγμή όλοι θα φτάσουμε… αυτή είνε η τελευταία μοίρα μας…

Σ΄ αγαπάμε… και σ΄ ευχαριστώ για το μακρύ ταξίδι της μικρής ζωής που μοιραστήκαμε…

Η Αργολική γη θα σε σκεπάζει για πάντα με αγάπη…

29 Σεπτέμβρη 2026
Θεοδόσης Σ. Σπαντιδέας