Δεν αρκεί να στέκεσαι κοντά στην πηγή (γράφει ο π. Παναγιώτης Κιντής)

Ο Διομήδης ένας άνθρωπος που αγαπούσε την Εκκλησία. Κάθε Κυριακή βρισκόταν στον ναό. Άναβε το κερί του, παρακολουθούσε τη Θεία Λειτουργία και ύστερα επέστρεφε στο σπίτι του. Η παρουσία του στην Εκκλησία είχε γίνει μια σταθερή συνήθεια της ζωής του. 

Είχε όμως πολλά χρόνια να εξομολογηθεί και ακόμη περισσότερα να κοινωνήσει.Μια Κυριακή, μετά τη Θεία Λειτουργία, ο Ιερέας του πρότεινε να τον κεράσει έναν καφέ. Κάθισαν οι δυο τους στο καφενείο της πλατείας και άρχισαν να συζητούν. Μίλησαν για την καθημερινότητα, τις δυσκολίες, τις αγωνίες και τις μικρές χαρές της ζωής.

Κάποια στιγμή, η συζήτηση έφτασε και στην πνευματική πορεία του ανθρώπου. Ο Ιερέας τού μίλησε για τα Άγια Μυστήρια της Εκκλησίας, για την Εξομολόγηση, τη Θεία Ευχαριστία και τη Χάρη του Θεού που προσφέρεται στον άνθρωπο.

Ο Διομήδης, με μια δόση απορίας, τον ρώτησε:
— Πάτερ, εγώ κάθε Κυριακή έρχομαι στην Εκκλησία. Δεν είναι αυτό αρκετό;
Ο Ιερέας χαμογέλασε και, ύστερα από μια μικρή σιωπή, του απάντησε:
— Διομήδη μου, φαντάσου έναν άνθρωπο που περνά καθημερινά μπροστά από μια πηγή με γάργαρο, δροσερό νερό. Στέκεται, την κοιτάζει, ακούει το νερό να κυλά και ίσως θαυμάζει την ομορφιά της. Όμως ποτέ δεν σκύβει να πιεί. Πες μου, μπορεί αυτός ο άνθρωπος να ξεδιψάσει;

Ο Διομήδης δεν απάντησε. Έμεινε να κοιτάζει για λίγο το φλιτζάνι του καφέ.

Τα λόγια εκείνα άρχισαν να δουλεύουν μέσα του. Για πρώτη φορά αναρωτήθηκε αν η παρουσία του στην Εκκλησία είχε γίνει μια συνήθεια χωρίς βαθύτερη συμμετοχή. Αν είχε μάθει να βρίσκεται κοντά στα ιερά πράγματα, χωρίς να αφήνει τη χάρη τους να αγγίζει πραγματικά τη ζωή του.

Πέρασαν μερικές ημέρες. Ύστερα από λίγο καιρό, πήρε την απόφαση να επιστρέψει ουσιαστικά στην πνευματική ζωή. Πήγε να εξομολογηθεί, άνοιξε την καρδιά του και μίλησε για όσα κρατούσε μέσα του. Με κατάλληλη προετοιμασία πλησίασε και στο Άγιο Ποτήριο.

Εκείνη την ημέρα ένιωσε πως κάτι είχε αλλάξει. Δεν είχε αλλάξει ο κόσμος γύρω του, ούτε είχαν εξαφανιστεί οι δυσκολίες του. Είχε όμως αλλάξει η σχέση του με τον Θεό. Δεν στεκόταν πλέον απλώς μπροστά στην πηγή. Είχε αρχίσει να πίνει από το νερό της ζωής.

Και τότε κατάλαβε πως η Εκκλησία δεν είναι ένας χώρος που απλώς επισκεπτόμαστε, ούτε τα Μυστήριά της κάποιες τελετές που παρακολουθούμε από απόσταση. Είναι ο τόπος της συνάντησής μας με τον Χριστό, ο τόπος όπου η ψυχή θεραπεύεται, αναπαύεται και ξαναβρίσκει τον δρόμο της.

Ίσως τελικά αυτό να είναι το μεγάλο μας λάθος: να βρισκόμαστε τόσο κοντά στην πηγή και να παραμένουμε διψασμένοι. Να ακούμε για τον Χριστό, να μιλάμε για τον Χριστό, να πηγαίνουμε στον ναό Του, αλλά να μην τολμούμε να Τον αφήσουμε να γίνει το κέντρο της ζωής μας. Γιατί η πίστη δεν είναι απλώς μια παρουσία στον ναό. Είναι μια ζωντανή σχέση με τον Θεό. Και αυτή η σχέση καλλιεργείται και δυναμώνει μέσα από τη συμμετοχή μας στα Άγια Μυστήρια της Εκκλησίας.