Διάκριση για το διήγημα «Δείπνο για τέσσερις» της Γκέλης Ντηλιά

Κατά την διεξαγωγή του 6ου Λογοτεχνικού Διαγωνισμού του εκδοτικού οίκου Ηλιαχτίδα το διήγημα της Γκέλης Ντηλιά «Δείπνο για τέσσερις» διακρίθηκε και συμπεριλήφθηκε στον συλλογικό τόμο «Ό,τι δεν ειπώθηκε με λόγια» που μόλις κυκλοφόρησε.

Όπως διαβάζουμε στο σημείωμα της έκδοσης, πρόκειται για «… μία συλλογή διηγημάτων που γεννήθηκαν από πολλές φωνές και κοινές ανησυχίες. Κάθε διήγημα είναι ένα παράθυρο σε κόσμους οικείους και ταυτόχρονα άγνωστους. Μπορεί να αναγνωρίσεις κομμάτια του εαυτού σου, να αμφισβητήσεις, να συγκινηθείς. Οι ιστορίες αυτές δεν υπόσχονται απαντήσεις. Προσφέρουν όμως χώρο για σκέψη και συναίσθημα.».

Το συγκεκριμένο διήγημα είναι κοινωνικού περιεχομένου και αφορά μία δημοσιογράφο που είναι το τρίτο πρόσωπο σε έναν γάμο. Από το απόσπασμα που παρατίθεται ήδη μπαίνουμε στο νόημα: «Είναι πολλοί οι ρόλοι που έχω παίξει στο παρελθόν. Άλλους τους επέλεξα, άλλους όχι. Κάποιους τους έπαιξα τόσο καλά που απορούσα, γιατί δεν είχα γίνει ηθοποιός αντί για δημοσιογράφος. Ο πιο αποτυχημένος ρόλος μου ήταν ως ερωμένη παντρεμένων. Κάθε φορά γινόμουν ολοένα και χειρότερη. Έδινα περισσότερα και δεν έπαιρνα ούτε τα μισά. Το χειρότερο ήταν ότι κάθε φορά πίστευα ότι η σχέση μας θα στεριώσει και ο γάμος τους θα διαλυθεί. Διαψευδόμουν διαρκώς…».

Αν το σωσίβιο του γάμου είναι η απιστία, το θύμα είναι πάντα το τρίτο πρόσωπο καθώς το άτομο που είναι άπιστο τα θέλει όλα τα δικά του. Ο σκοπός του παράνομου δεσμού ενός συζύγου αποτυπώνεται εύστοχα στη λαϊκή ρήση, όπου «Έχεις και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο». Στο διήγημα υπάρχει μία ανατροπή, αναγκαία για την κάθαρση.

Η συγγραφέας εμπνέεται από τις κοινωνικές συμβάσεις που συντηρούνται από στερεότυπα και πεποιθήσεις στο όνομα του κοινωνικού φαίνεσθαι, κάτι που συμβαίνει εδώ και χιλιάδες χρόνια. Είναι αυτονόητο ότι δεν θα σταματήσει να υφίσταται. Και όσο συνεχίζεται, θα γράφεται λογοτεχνία.