.webp "SOFIA MANTA")
.webp "ΚΑΦΕΚΟΠΤΕΙΟ ΝΕΚΤΡΑ ΣΤΟ ΑΡΓΟΣ")
Θυμάμαι τον τρόπο που ακολούθησε. Δεν ακουγόταν τίποτε στο πριν θορυβώδες χωριό μας, και όλοι είχαν λουφάξει έντρομοι, αφού τα γεγονότα των Καλαβρύτων είχαν φτάσει ως εμάς.
Την επόμενη, του Σταυρού, ο παπάς-πατέρας μου πήγε στην εκκλησία να ετοιμαστεί για τη λειτουργία της Υψώσεως του Σταυρού. Μόλις χάραξε, εμείς ακόμα είμαστε στα κρεβάτια όταν ο αδερφός μου έτρεξε στη μάνα μας κι έλεγε ότι στο διπλανό χωριό ακούγονται κρότοι και ο ουρανός είχε γεμίσει από φλόγες. Όλο το χωριό πανικοβλήθηκε. Στο σπίτι η μητέρα και η αδερφή της μας ετοίμασαν να φύγουμε για τα βουνά κι έτρεξε στην εκκλησία να φωνάξει τον πατέρα μας. Εκείνος όμως αρνήθηκε κατηγορηματικά να αφήσει μισοτελειωμένη τη λειτουργία. Κάποια παλικάρια πήγαν μαζί της στο ναό και τράβηξαν και τον έφεραν έξω από το σπίτι που τον περιμέναμε έτοιμοι για τη φυγή. Θυμάμαι τη μητέρα μου να έχει πέσει στα πόδια του και να τον παρακαλεί με θρήνους να μην αφήσει τα παιδιά του ορφανά. Τελικά, ο πατέρας δέχτηκε να ακολουθήσει τους χωριανούς στο βουνό με την δήλωση ότι θα επιστρέψει μετά το κακό και θα ολοκληρώσει τη λειτουργία του.
Δεν είχαμε προλάβει να περάσουμε τα τελευταία σπίτια, όταν ακούστηκαν οι πρώτοι κανονιοβολισμοί που σταδιακά πύκνωναν. Δεν μπορούσαμε να ξέρουμε τι ακριβώς γινόταν, αργότερα το μάθαμε. Οι Γερμανοί με ένα αντιτορπιλικό, αφού ελευθέρωσαν το δικό τους πλοίο, άρχισαν να βουλιάζουν ό,τι πλεούμενο υπήρχε στο λιμάνι. Ρήμαξαν και βούλιαξαν τρία καΐκια, τέσσερις τράτες και πολλές ψαρόβαρκες. Ρήμαξαν επίσης και τα πρώτα σπίτια στην παραλία και το ναό του Αΐ Γιάννη, όταν μια οβίδα έπεσε από το παράθυρο του ιερού και διέλυσε τα πάντα. Εκτός από την προσκομιδή.
Ύστερα ακολούθησε σιγή τρόμου. Κανείς δεν τολμούσε να κατέβει στο χωριό. Κάποιοι θαρραλέοι βγήκαν στο ξέφωτο και είδαν το γερμανικό αντιτορπιλικό να αποπλέει εγκαταλείποντας το λιμάνι του χωριού μας. Τότε ο πατέρας δήλωσε ότι θα κατέβει να τελειώσει τη λειτουργία. Έτσι προσφέρθηκε η θεία μας η Βγένα, αδερφή της μητέρας μου, και ένας μόνιμος επίτροπος στην εκκλησία, ο μπάρμπα Γεράσιμος. Η θεία θα έκανε τον ψάλτη, είχε καλή φωνή αλλά δεν ήξερε το τυπικό της λειτουργίας. Ο πατέρας της είπε ότι θα λέει εκείνος πρώτα τα λόγια του ψάλτη και αυτή θα τα επαναλαμβάνει.
Πολλά χρόνια αργότερα, ο πατέρας μου είπε ότι εκείνη ήταν η πιο συγκλονιστική λειτουργία που τέλεσε ποτέ. Όταν τελείωσαν, είπε, έκλαιγαν και οι τρεις σαν μικρά παιδιά. Και ύστερα πήραν το δρόμο για το βουνό, αφήνοντας πίσω τους ερείπια και ναυάγια.
Γιάννης Σ.
Την επόμενη, του Σταυρού, ο παπάς-πατέρας μου πήγε στην εκκλησία να ετοιμαστεί για τη λειτουργία της Υψώσεως του Σταυρού. Μόλις χάραξε, εμείς ακόμα είμαστε στα κρεβάτια όταν ο αδερφός μου έτρεξε στη μάνα μας κι έλεγε ότι στο διπλανό χωριό ακούγονται κρότοι και ο ουρανός είχε γεμίσει από φλόγες. Όλο το χωριό πανικοβλήθηκε. Στο σπίτι η μητέρα και η αδερφή της μας ετοίμασαν να φύγουμε για τα βουνά κι έτρεξε στην εκκλησία να φωνάξει τον πατέρα μας. Εκείνος όμως αρνήθηκε κατηγορηματικά να αφήσει μισοτελειωμένη τη λειτουργία. Κάποια παλικάρια πήγαν μαζί της στο ναό και τράβηξαν και τον έφεραν έξω από το σπίτι που τον περιμέναμε έτοιμοι για τη φυγή. Θυμάμαι τη μητέρα μου να έχει πέσει στα πόδια του και να τον παρακαλεί με θρήνους να μην αφήσει τα παιδιά του ορφανά. Τελικά, ο πατέρας δέχτηκε να ακολουθήσει τους χωριανούς στο βουνό με την δήλωση ότι θα επιστρέψει μετά το κακό και θα ολοκληρώσει τη λειτουργία του.
Δεν είχαμε προλάβει να περάσουμε τα τελευταία σπίτια, όταν ακούστηκαν οι πρώτοι κανονιοβολισμοί που σταδιακά πύκνωναν. Δεν μπορούσαμε να ξέρουμε τι ακριβώς γινόταν, αργότερα το μάθαμε. Οι Γερμανοί με ένα αντιτορπιλικό, αφού ελευθέρωσαν το δικό τους πλοίο, άρχισαν να βουλιάζουν ό,τι πλεούμενο υπήρχε στο λιμάνι. Ρήμαξαν και βούλιαξαν τρία καΐκια, τέσσερις τράτες και πολλές ψαρόβαρκες. Ρήμαξαν επίσης και τα πρώτα σπίτια στην παραλία και το ναό του Αΐ Γιάννη, όταν μια οβίδα έπεσε από το παράθυρο του ιερού και διέλυσε τα πάντα. Εκτός από την προσκομιδή.
Ύστερα ακολούθησε σιγή τρόμου. Κανείς δεν τολμούσε να κατέβει στο χωριό. Κάποιοι θαρραλέοι βγήκαν στο ξέφωτο και είδαν το γερμανικό αντιτορπιλικό να αποπλέει εγκαταλείποντας το λιμάνι του χωριού μας. Τότε ο πατέρας δήλωσε ότι θα κατέβει να τελειώσει τη λειτουργία. Έτσι προσφέρθηκε η θεία μας η Βγένα, αδερφή της μητέρας μου, και ένας μόνιμος επίτροπος στην εκκλησία, ο μπάρμπα Γεράσιμος. Η θεία θα έκανε τον ψάλτη, είχε καλή φωνή αλλά δεν ήξερε το τυπικό της λειτουργίας. Ο πατέρας της είπε ότι θα λέει εκείνος πρώτα τα λόγια του ψάλτη και αυτή θα τα επαναλαμβάνει.
Πολλά χρόνια αργότερα, ο πατέρας μου είπε ότι εκείνη ήταν η πιο συγκλονιστική λειτουργία που τέλεσε ποτέ. Όταν τελείωσαν, είπε, έκλαιγαν και οι τρεις σαν μικρά παιδιά. Και ύστερα πήραν το δρόμο για το βουνό, αφήνοντας πίσω τους ερείπια και ναυάγια.
Γιάννης Σ.
