Διονύσης Διατσίγκος: Συλλεκτικό το βιβλίο "Με την πένα και το μικρόφωνο" του Γιάννη Γαλανόπουλου

Πριν λίγες ημέρες είχα την ευκαιρία να διαβάσω ή καλύτερα να «απολαύσω» το πρώτο-ελπίζω και εύχομαι όχι και τελευταίο- βιβλίο του πολύτιμου φίλου του Γιάννη Γαλανόπουλου.

Ένα βιβλίο που ξυπνάει μνήμες και μας ταξιδεύει σε χρόνια περασμένα και βιώματα παλιότερων εποχών κυρίως δε από τον χώρο της δημοσιογραφίας, του ραδιοφώνου και του αθλητισμού.

Ένα βιβλίο που αποκτάει ιδιαίτερη αξία, γιατί απευθύνεται και σ’ ένα άλλο κοινό που μπορεί να μπαίνει σπάνια στα βιβλιοπωλεία και γενικά να μην διαβάζει συχνά. Ωστόσο όμως, τα περιεχόμενά του, ο τρόπος γραφής, που εύκολα σε «αιχμαλωτίζει» η νοσταλγική αναδρομή με την παρουσίαση των φωτογραφικών στιγμιότυπων ντοκουμέντων αποτελούν εξ’ ορισμού ένα σημαντικό κίνητρο προκειμένου κάποιος να αφιερώσει το χρόνο του για να το μελετήσει. Μ’ άλλα λόγια δηλαδή είναι ένα βιβλίο που αξίζει πραγματικά να το αποκτήσει κανείς, όχι γιατί ξαφνικά και απαραιτήτως αγάπησε το «διάβασμα» αλλά διότι είναι συναισθηματικά συνδεδεμένος με πρόσωπα, καταστάσεις, γεγονότα αλλοτινών εποχών – προσφάτων και παλαιοτέρων-.

Αφορμή και αφετηρία για την έκδοση ενός βιβλίου που συνδέεται με την γενέθλια πόλη και την επαγγελματική -αλλά όχι μόνο σταδιοδρομία είναι προφανώς προσωπική υπόθεση και επομένως διαφορετική για τον καθένα, που θα θελήσει να επιχειρήσει ένα παρόμοιο εγχείρημα.

Από τη μεριά του φίλου μου του Γιάννη είναι φανερό, πως υπάρχει η επιθυμία, να αποτυπώσει – καταγράψει τα γεγονότα, να ζωντανέψει τις μνήμες από την δική του οπτική και ενίοτε να συντηρήσει θρυλικές παρουσίες και να ξαναθυμίσει ιστορικές καταγραφές και απλόχερα να αποδώσει τα εύσημα μα πει τον καλό του λόγο σε κάθε προσωπική του αναφορά. Έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον ότι δεν περιγράφει απλά πρόσωπα και γεγονότα και δεν καταγράφει μόνο περιστατικά, αλλά και το πως «έτρεχε» η ζωή, η καθημερινότητα, η τρέχουσα κοινωνική πραγματικότητα παράλληλα μ’ αυτή. Οι προσωπικές σχέσεις, οι συνεργασίες, οι φιλίες, οι επιτυχίες, οι αποτυχίες σ’ αυτά τα χρόνια είναι που ξεκλειδώνουν και εξηγούν συμπεριφορές και επιλογές που εκφράστηκαν με δημοσιογραφικό οίστρο και σε συγγραφικό επίπεδο από τον χαρισματικό Γιάννη!

Συμπερασματικά και κατά μια έννοια είναι ένα συλλεκτικό βιβλίο που αξίζει πραγματικά να αποκτήσει κανείς και ειδικά άνθρωποι του αθλητισμού, του ραδιοφώνου, της δημοσιογραφίας από την ευρύτερη και όχι μόνο περιοχή μας.

Τέλος θεωρώ πως θα ήταν παράλειψη, να μην επισημανθεί, ότι το βιβλίο «με την πένα και το μικρόφωνο» είναι γραμμένο από έναν άνθρωπο, που ξέρει να χτίζει αληθινές φιλίες, που ξεχειλίζει από έμφυτη καλοσύνη, τρυφερότητα και κατανόηση. Έναν άνθρωπο ειλικρινή, γενναιόδωρο και κάτι σπάνιο στους καιρούς μας απίστευτα ευγενή και διακριτικό. Μια ξεχωριστή προσωπικότητα, με έξυπνο χιούμορ και ανελέητο αυτοσαρκασμό. Ένα πηγαίο ταλέντο της δημοσιογραφίας με γνώσεις που εντυπωσιάζουν για το ελληνικό -ποιοτικό- τραγούδι, τον ελληνικό κινηματογράφο και διαχρονικά ακαταμάχητο ραδιοφωνιτζή!

Όλα αυτά δεν αποτελούν αγιογραφία, μήτε προϊόν συναισθηματικής φόρτισης, αλλά κοινή πεποίθηση όλων όσοι έχουν γνωρίσει -έστω και για λίγο- τον Γιάννη ως συμμαθητή, ως συνάδελφο, ως συνεργάτη, ως συναγωνιστή, ως φίλο και ως άνθρωπο!

Καλοτάξιδο φίλε Γιάννη

Εύχομαι σύντομα και το επόμενο
Διονύσης Διατσίγκος