(1).webp "ΒΙΟΚΑΡΠΟΣ")
Και πράγματι, το Βιτρέ έχει 19.000 κατοίκους, λίγο λιγότερους από το Άργος και λίγο περισσότερους από το Ναύπλιο, βρίσκεται σε μία παραδοσιακή αγροτική περιοχή και σε μία περιφέρεια που μοιάζει με την δική μας.
Το Βιτρέ διακρίνεται καταρχήν για την υποδειγματικά διατηρημένη μεσαιωνική παλιά πόλη του, το πλήρως αναστηλωμένο κάστρο του, αλλά και τον σιδηροδρομικό του σταθμό με τα 18 τρένα την μέρα προς το Παρίσι και τα 28 προς την πρωτεύουσα της Βρετάνης, την Ρέν, την δυναμική τοπική οικονομία που στηρίζεται στην βιομηχανία, την χαμηλή ανεργίακαι τον πληθυσμό που αυξάνεται συνεχώς εδώ και 90 χρόνια. Ακόμη είναι μία άνετη πόλη για τους κατοίκους της γεμάτη πάρκα, με ολοκληρωμένο οδικό δακτύλιο που εκτρέπει την κίνηση μακριά από το κέντρο της πόλης, άριστα πεζοδρόμια και δίκτυο ποδηλατόδρομων και πεζόδρομων. Ξενοίκιαστες βιτρίνες δεν υπάρχουν, μα θελκτικά και ποιοτικά μαγαζιά.Με λίγα λόγια το Βιτρέ είναι αυτό που θα έπρεπε να είναι κάθε πόλη: όμορφη, σεβόμενη την ταυτότητα και την παράδοση της, οικονομικά και δημογραφικά δυναμική κιεξωστρεφής.
Σε μεγάλο βαθμό η επιτυχία οφείλεται στον δυναμικό κι επι 40 χρόνια δήμαρχο, Pierre Méhaignerie. Μέχρι την δεκαετία του 1970 το Βιτρέ έμοιαζε αρκετά με το Άργος και το Ναύπλιο. Ήταν μία μικρή πόλη που εξαρτιόταν σε πολύ μεγάλο βαθμό από τον αγροτικό τομέα και τα γύρω χωριά. Τουρισμός δεν υπήρχε, ενώ η τοπική βιομηχανία ήταν εξαιρετικά περιορισμένη κι εποχιακού χαρακτήρα. Οι πιο νέοι και μορφωμένοι κάτοικοι έφευγαν για να βρουν την τύχη τους στο Παρίσι και στην Ρεν, αφήνοντας πίσω την πόλη σε μία αέναη στασιμότητα. Τότε ανέλαβε ο νεαρός Pierre Méhaignerie, γεωπόνος στο επάγγελμα, που οραματίστηκε την οικονομική ανασυγκρότηση της πόλης με σύγχρονους όρους. Άρχισε, στην κυριολεξία, να κυνηγάει μεγάλες βιομηχανικές επιχειρήσεις για να τις πείσει να εγκατασταθούν στην πόλη και να δημιουργήσουν θέσεις εργασίας. Τους έδωσε πολεοδομικά και φορολογικά κίνητρα, ίδρυσε ειδικό δημοτικό γραφείο επενδύσεων και ακόμη υιοθέτησε πολιτικές με στόχο την διευκόλυνση των εργαζόμενων. Ως αποτέλεσμα, το Βιτρέ σήμερα θεωρείται μία από τις καλύτερες πόλεις στην Γαλλία για να ζεις και παρά το μικρό της μέγεθος δεν έχει τίποτε να ζηλέψει από τις μεγάλες.
Το Άργος και το Ναύπλιο θα είχαν πολλά να κερδίσουν με το να μιμηθούν αυτό το επιτυχημένο μοντέλο. Sinequanonπροϋπόθεση όμως είναινα δώσουν την εξουσία σε ανθρώπους με παιδεία, ήθος, ανεξαρτησία, όραμα και θέληση για ζωή, και να μην αρκούνται σε έργα βιτρίνας και συντήρησης, ρουσφέτια και στην πιο μίζερη στασιμότητα και μετριότητα. Με μέτριες έως κακές δημοτικές αρχές αντιθέτως η πορεία προς τον πάτο θα είναι βέβαιη. Όλα λοιπόν τελικά εξαρτώνται από εμάς τους πολίτες. Θέλουμε την πρόοδο και την δημιουργία ή την μετριότητα και την παρακμή;
Ο Φίλιππος Παπαδημητρίου είναι φοιτητής νομικής, επαγγελματίας ελαιοπαραγωγός και πρόεδρος της ΑΜΚΕ Το Χαμόγελο του Χωριού.
Το Βιτρέ διακρίνεται καταρχήν για την υποδειγματικά διατηρημένη μεσαιωνική παλιά πόλη του, το πλήρως αναστηλωμένο κάστρο του, αλλά και τον σιδηροδρομικό του σταθμό με τα 18 τρένα την μέρα προς το Παρίσι και τα 28 προς την πρωτεύουσα της Βρετάνης, την Ρέν, την δυναμική τοπική οικονομία που στηρίζεται στην βιομηχανία, την χαμηλή ανεργίακαι τον πληθυσμό που αυξάνεται συνεχώς εδώ και 90 χρόνια. Ακόμη είναι μία άνετη πόλη για τους κατοίκους της γεμάτη πάρκα, με ολοκληρωμένο οδικό δακτύλιο που εκτρέπει την κίνηση μακριά από το κέντρο της πόλης, άριστα πεζοδρόμια και δίκτυο ποδηλατόδρομων και πεζόδρομων. Ξενοίκιαστες βιτρίνες δεν υπάρχουν, μα θελκτικά και ποιοτικά μαγαζιά.Με λίγα λόγια το Βιτρέ είναι αυτό που θα έπρεπε να είναι κάθε πόλη: όμορφη, σεβόμενη την ταυτότητα και την παράδοση της, οικονομικά και δημογραφικά δυναμική κιεξωστρεφής.
Σε μεγάλο βαθμό η επιτυχία οφείλεται στον δυναμικό κι επι 40 χρόνια δήμαρχο, Pierre Méhaignerie. Μέχρι την δεκαετία του 1970 το Βιτρέ έμοιαζε αρκετά με το Άργος και το Ναύπλιο. Ήταν μία μικρή πόλη που εξαρτιόταν σε πολύ μεγάλο βαθμό από τον αγροτικό τομέα και τα γύρω χωριά. Τουρισμός δεν υπήρχε, ενώ η τοπική βιομηχανία ήταν εξαιρετικά περιορισμένη κι εποχιακού χαρακτήρα. Οι πιο νέοι και μορφωμένοι κάτοικοι έφευγαν για να βρουν την τύχη τους στο Παρίσι και στην Ρεν, αφήνοντας πίσω την πόλη σε μία αέναη στασιμότητα. Τότε ανέλαβε ο νεαρός Pierre Méhaignerie, γεωπόνος στο επάγγελμα, που οραματίστηκε την οικονομική ανασυγκρότηση της πόλης με σύγχρονους όρους. Άρχισε, στην κυριολεξία, να κυνηγάει μεγάλες βιομηχανικές επιχειρήσεις για να τις πείσει να εγκατασταθούν στην πόλη και να δημιουργήσουν θέσεις εργασίας. Τους έδωσε πολεοδομικά και φορολογικά κίνητρα, ίδρυσε ειδικό δημοτικό γραφείο επενδύσεων και ακόμη υιοθέτησε πολιτικές με στόχο την διευκόλυνση των εργαζόμενων. Ως αποτέλεσμα, το Βιτρέ σήμερα θεωρείται μία από τις καλύτερες πόλεις στην Γαλλία για να ζεις και παρά το μικρό της μέγεθος δεν έχει τίποτε να ζηλέψει από τις μεγάλες.
Το Άργος και το Ναύπλιο θα είχαν πολλά να κερδίσουν με το να μιμηθούν αυτό το επιτυχημένο μοντέλο. Sinequanonπροϋπόθεση όμως είναινα δώσουν την εξουσία σε ανθρώπους με παιδεία, ήθος, ανεξαρτησία, όραμα και θέληση για ζωή, και να μην αρκούνται σε έργα βιτρίνας και συντήρησης, ρουσφέτια και στην πιο μίζερη στασιμότητα και μετριότητα. Με μέτριες έως κακές δημοτικές αρχές αντιθέτως η πορεία προς τον πάτο θα είναι βέβαιη. Όλα λοιπόν τελικά εξαρτώνται από εμάς τους πολίτες. Θέλουμε την πρόοδο και την δημιουργία ή την μετριότητα και την παρακμή;
Ο Φίλιππος Παπαδημητρίου είναι φοιτητής νομικής, επαγγελματίας ελαιοπαραγωγός και πρόεδρος της ΑΜΚΕ Το Χαμόγελο του Χωριού.
