Μαθητές της Γ’ Λυκείου φύτεψαν μια ελιά — όχι σαν ανάμνηση, αλλά σαν επιχείρημα. Ένα ήσυχο «ναι» στον χρόνο, σε μια εποχή που όλα ζητούν να συμβούν γρήγορα. Διάλεξαν κάτι που δεν υπόσχεται άμεσο αποτέλεσμα, αλλά διάρκεια· κάτι που δεν εντυπωσιάζει σήμερα, αλλά δικαιώνεται αύριο.
Η ελιά αυτή δεν ανήκει πια μόνο σε αυτούς. Ανήκει σε ότι πίστεψαν χωρίς να είναι σίγουροι, σε ότι τόλμησαν πριν νιώσουν έτοιμοι, σε όσα κράτησαν μέσα τους και έγιναν ρίζες. Γιατί τελικά, το να φεύγεις δεν σημαίνει να τελειώνεις — σημαίνει να εμπιστεύεσαι ότι κάτι από σένα θα συνεχίσει να μεγαλώνει, ακόμη κι όταν εσύ θα έχεις προχωρήσει παρακάτω.
Και αν κάποτε επιστρέψουν, ίσως να μη βρουν τον ίδιο εαυτό. Θα βρουν όμως την ίδια ιδέα να στέκει εκεί: ότι αξίζει να χτίζεις με υπομονή, να αντέχεις με αξιοπρέπεια και να ελπίζεις χωρίς θόρυβο.
Καλή συνέχεια στη ζωή σας — να ριζώνετε βαθιά σε ότι αγαπάτε, να αντέχετε ότι σας δοκιμάζει και να ανθίζετε εκεί όπου κανείς δεν το περιμένει.
Η Διευθύντρια
Νικολέττα Ματσιμάνη










(1).webp)



