Συνοικισμός Ναυπλίου: Το τελευταίο τοπόσημο των παιδικών μας χρόνων (γράφει ο Μπάμπης Αντωνιάδης)

Τα αγόρια του Ν. Βυζαντίου τα γεννημένα από το 1957-1962 έχουν αναμνήσεις από ποδοσφαιρικούς αγώνες στο «χωράφι». Έτσι έλεγαν τη μεγάλη αλάνα που παίζαμε ποδόσφαιρο. 

Το εναλλακτικό, μικρότερο γήπεδο ήταν του «Μαντίλη». Δοκάρια με πέτρες, χωμάτινο με γούβες, δίπλα στον ξενώνα των ξένων του Οικονόμου.

Ήταν ο τόπος συνάντησης για τους ποδοσφαιρικούς αγώνες μας. Με που μαζευόμαστε χωριζόμαστε σε ομάδες όπου οι αρχηγοί διάλεγαν τους παίχτες. Έξι με έξι, επτά με επτά δύσκολα έντεκα με έντεκα. 

Εκεί θα βρισκόμαστε όταν κάναμε κοπάνα από τα αγγλικά. Και επειδή ανησυχούσαμε κάποιους γείτονες (ώρα κοινής ησυχίας!!!! ) φώναζαν την αστυνομία και άρχιζε το τρέξιμο μέσα στις πορτοκαλιές. 

Η μάχη με την αστυνομία είχε και απώλειες κάποιες σκασμένες μπάλες. Μπάλες που παίρνανε συνήθως μαζεύοντας εικόνες – κάρτες ποδοσφαιριστών. Όταν συμπληρώναμε το άλπουν παίρναμε δώρο τη μπάλα. Να δείτε τι ανταλλαγές γινόντουσαν στις σπάνιες.

Οι μεγάλες αναμετρήσεις ήταν και μεταξύ των σχολείων. 2ο δημοτικό με το 3ο. Οι καλύτεροι παίκτες της πόλης. Η πλατεία της Πρόνοιας έβγαζε καλούς παίκτες. Αλλά και οι αγώνες με το 1ο δημοτικό. Τους θεωρούσαμε ποιο «κολεγιόπαιδα». Είχαν όμως καλή έδρα. Έπαιζαν στο προαύλιο του Γυμνασίου. Ένας άτυπος σχολικός αθλητικός ανταγωνισμός. Ο σχολικός αθλητισμός τότε ήταν μόνο κλασικά αθλήματα. (τρέξιμο, μπαλάκι, μήκος, ύψος)

 
Το καλό γήπεδο της περιοχής ήταν μέσα στην μάντρα του ΚΥΚΝΟΥ πριν επεκταθεί το εργοστάσιο. (στο χώρο που σήμερα είναι το LIDL)

 
Και αυτή η αλάνα το «χωράφι» μας έβγαλε και παίκτες που έπαιξαν και σε σωματεία.
Σήμερα παίρνοντας από την γειτονιά είδα το τελευταίο κομμάτι από το «χωράφι» να έχει γίνει μια μεγάλη γούβα για τα θεμέλιά άλλης μιας πολυκατοικίας.

 
Μαζί με το «χωράφι» χαιρετάμε τα παιδικά μας χρόνια μαζί με αυτούς που έφυγαν γρήγορα και έπαιξαν μπάλα μαζί μας στο χωράφι το Κώστα, τον Αργύρη και το Σωτήρο.

Μπάμπης Αντωνιάδης