(1).webp "ΒΙΟΚΑΡΠΟΣ")
Για τέταρτη συνεχή χρονιά πραγματοποιήθηκε στις 18 Μαΐου 2026 από την εθελόντρια Γκέλη Ντηλιά το καθιερωμένο Σεμινάριο -Εργαστήριο ποίησης στα Σχολεία Γυναικείων Φυλακών Ελεώνα Θηβών, κατόπιν πρόσκλησης του Διευθυντή ΣΚΓΕΘ Νίκου Αρμένη.
Το φετινό θέμα ήταν «Τα λουλούδια στην ποίηση».
Έχοντας ήδη μπει η άνοιξη σε ένα χώρο ολάνθιστο, ήρθε και η ποίηση να αφήσει τα αρώματά της στις καρδιές των εκπαιδευομένων, οι οποίες καρποφόρησαν τους δικούς τους ανθισμένους στίχους.
Αφού έγινε εισαγωγή στη θεωρία της ποίησης και διαβάστηκαν παράλληλα ποιήματα πάνω στον θεματικό άξονα «Λουλούδια», η μελοποιημένη ποίηση κατάφερε να ανυψώσει ακόμη περισσότερο την διάθεση των μαθητριών, οι οποίες σιγοτραγούδησαν αλλά και λικνίστηκαν στις μουσικές νότες.
Ανάμεσα στα ποιήματα των Ρίτσου, Λαπαθιώτη, Νικηφόρου, Πατρίκιου, Αθανασιάδη, Λειβαδίτη, Δόικα και Πιτίδου, το γιασεμί, το τριαντάφυλλο, η αμυγδαλιά και το γαρύφαλλο, η μαργαρίτα, η παπαρούνα και το χρυσάνθεμο άλλαξαν για λίγο την καθημερινότητα και το περιβάλλον αμέσως μετατράπηκε σε εκείνο ενός κήπου όπου εκείνες περιδιάβαιναν με ευχαρίστηση.
Μέσα από την επαγγελματική φωτογράφιση της Βαρβάρας Κολλιού, που οι λήψεις της εναλλάσσονταν ανάλογα στον διαδραστικό πίνακα, δημιουργήθηκε η κατάλληλη ατμόσφαιρα, ώστε να προετοιμαστεί το έδαφος της συγγραφής των δικών τους ποιημάτων. Η κορνιζαρισμένη φωτογραφία μιας αμυγδαλιάς κάπου στο Πήλιο, δόθηκε από την φωτογράφο ως δώρο εις ανάμνηση αυτής της ποιητικής επίσκεψης.
Όλες ανεξαιρέτως οι εκπαιδευόμενες πήραν με μεγάλο ενδιαφέρον μολύβι και χαρτί και κατέθεσαν τις ποιητικές τους σκέψεις ποτίζοντάς τες με αναμνήσεις και ευχές.
Κάποιες έστειλαν ποιητικά μπουκέτα στα παιδιά τους. Η Καλλιόπη θυμήθηκε «…/μια βόλτα στη Θεσσαλονίκη/ με άρωμα γαρδένιας».
Η Φωτεινή Δ. εξομολογήθηκε πως, «…/Αυτή την ώρα μυρίζω πραγματικά μυρωδιές από διάφορα λουλούδια!!!/ Σαν την παπαρούνα που ακόμα στην καρδιά μου έχει μείνει.». Μόλις το έγραψε, μου πρόσφερε με συγκίνηση τα φρεσκοκομμένα λουλούδια της φωτογραφίας.
Η Δέσποινα Α. αναπόλησε, «Η μυρωδιά σου γιασεμί/ μου δίνει ηρεμία/ το νου γεμίζει θύμησες/ τα περασμένα χρόνια/ ευτυχισμένα χρόνια…/ Ο κήπος μοσχομύριζε/ και ο αέρας γέμιζε /από φωνές παιδικές/ από το άρωμα του καφέ/ και από ευτυχία.».
Η Γεωργία σε ομοιοκαταληξία, «Το άρωμα σου γιασεμί/ της ψυχής μου η φωνή/ το γιασεμί στη γλάστρα/με ανέβασε στα άστρα.».
Η Αιμιλία Α. αναρωτήθηκε, «Ζωή χωρίς λουλούδια δεν μπορεί να είναι όμορφη. Σαν να μην υπάρχουν γυναίκες στη γη. Θα είναι όμορφη; Δεν νομίζω…/ Τι λέτε εσείς;».
Η κόρη της Tamang, καθισμένη στην αγκαλιά της μητέρας της, παρακολουθούσε στον διαδραστικό πίνακα να προβάλλονται οι φωτογραφίες των λουλουδιών, άκουγε τα τραγούδια και τις απαγγελίες ήσυχη και χαμογελαστή, απολαμβάνοντας την ποιητική μαγεία των στιγμών. Η μητέρα της μάλιστα εμπνεύστηκε όχι ένα, αλλά δυο ολιγόστιχα ποιήματα. Το πρώτο ως γυναίκα, «Χαμομήλι άσπρο/ μυρίζει ωραία/αγάπη γεμάτη/είμαι για τη ζωή.» και το δεύτερο ως συμμετοχή της κόρης της, «Τα λουλούδια πολύ μ’ αρέσουνε/όπως και οι πεταλούδες. /Χαίρομαι να τα βλέπω/ γιατί με κάνουν να γελώ.»
«Λίγο ακόμα/ θα ιδούμε τις αμυγδαλιές/ ν’ ανθίζουν…» έγραψε ο Σεφέρης, υμνώντας την ελπίδα και τονίζοντας την αισιόδοξη θεώρηση της ζωής. Όλοι οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα στην άνθιση και η εκπαίδευση το καλλιεργεί με τον καλύτερο τρόπο.
Η Γκέλη Ντηλιά είναι ποιήτρια βραβευμένη του Ιδρύματος Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών και συγγραφέας, εθελόντρια επιμορφωμένη εκπαιδεύτρια Σωφρονιστικών Καταστημάτων από το 2018.
