.webp "ΣΟΦΙΑ ΜΠΑΜΠΑΛΙΑΡΟΥ")
(1).webp "ΒΙΟΚΑΡΠΟΣ")
.webp "ΚΑΦΕΚΟΠΤΕΙΟ ΝΕΚΤΡΑ ΣΤΟ ΑΡΓΟΣ")
Θεολόγου
ΜΑ Βίβλου
υπ. Διδάκτωρ ΕΚΠΑ
Κανένα άλλο κτιστό πρόσωπο, στην ιστορία της ανθρωπότητας δεν έχει αγαπηθεί τόσο πολύ, όσο η Παναγία Μητέρα του Κυρίου. Δεκαπενταύγουστος και απ΄ άκρη σε άκρη, οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί τιμούν, προσκυνούν, και δοξάζουν την Θεοτόκο και όλοι εναποθέτουμε τις ελπίδες στο ποίο αγαπημένο πρόσωπο. Αυτό της Παναγιάς.
Η Κοίμηση της Θεοτόκου, είναι μια από τις σημαντικότερες Θεομητορικές εορτές της Ορθόδοξης Εκκλησίας και τιμάται στις 15 Αυγούστου
-Τι αναφέρει η Καινή Διαθήκη;
η ιστορικότητα του γεγονότος χρειάζεται να εξεταστεί με διάκριση ανάμεσα στις πρώιμες ιστορικές μαρτυρίες, την εκκλησιαστική παράδοση και τα μεταγενέστερα κείμενα. Η Καινή Διαθήκη δεν αναφέρει πότε, πού ή πώς πέθανε η Θεοτόκος. Μετά τα γεγονότα των Ευαγγελίων, η Μαρία εμφανίζεται για τελευταία φορά στις Πράξεις των Αποστόλων, όπου βρίσκεται μαζί με τους μαθητές στην Ιερουσαλήμ. Οι αρχαιότερες χριστιανικές πηγές δεν μας δίνουν σαφή αφήγηση για τον θάνατό της. Από τον 5ο αιώνα και εξής, όμως, εμφανίζονται διάφορες διηγήσεις σχετικά με το τέλος της ζωής της. Αυτές ανήκουν στην παράδοση που οι μελετητές αποκαλούν «Κοιμησιακή» ή «Transitus Mariae» γραμματεία. Οι διηγήσεις αυτές παρουσιάζουν κοινά στοιχεία, αλλά διαφέρουν σε λεπτομέρειες. Σύμφωνα με την επικρατήσασα εκκλησιαστική παράδοση, η Θεοτόκος έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής της στην Ιερουσαλήμ. Οι Απόστολοι συγκεντρώθηκαν θαυματουργικά γύρω της και κοιμήθηκε ειρηνικά, τάφηκε στην περιοχή της Γεθσημανής και σύμφωνα με την Ορθόδοξη παράδοση, ο τάφος της βρέθηκε κενός, γεγονός που συνδέεται με τη διδασκαλία για τη μετάστασή της.
-Πως όμως καθιερώθηκε ο εορτασμός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου;
Από τον 5ο αιώνα και συγκεκριμένα από την Γ' Οικουμενική Σύνοδο της Εφέσου το 431 η τιμή προς την Παναγία αυξήθηκε κατακόρυφα! Και αυτό γιατί η επικράτηση του όρου Θεοτόκος έναντι του Νεστοριανισμού Χριστοτόκος, θεωρήθηκε ως νίκη της Ορθοδοξίας. Μετά από αυτό ξεκίνησε μια πλειάδα εορτών, γνωστές σε μας ως Θεομητορικές. Την ίδια περίοδο με διάταγμα του Βυζαντίου αυτοκράτορα Μαυρικίου (539-602), ο οποίος είναι πρώτος αυτοκράτορας -εξ ολοκλήρου ελληνικής καταγωγής- καθορίζεται ως εορτή η Κοίμηση της Θεοτόκου στις 15 Αυγούστου εκάστου έτους, σε όλο τον Χριστιανικό κόσμο.
-Από ποιες πηγές αντλούμε όμως την ιστορικότητα των γεγονότων της Κοιμήσεως της Παναγίας;
Σύμφωνα με την επιστήμη της Βίβλου, 67 περίπου χειρόγραφα σώζονται με θέμα την Κοίμηση της Θεοτόκου σε διάφορες αρχαίες γλώσσες και όλα εξωβιβλικά. Δηλαδή στην Απόκρυφη Χριστιανική Γραμματεία. Πουθενά στην Καινή Διαθήκη δεν υπάρχει καταγεγραμμένο το γεγονός της Κοιμήσεως. Το ποίο γνωστό και διαδομένο ελληνικό κείμενο είναι «ο λόγος εις την κοίμησιν της Αγίας Θεοτόκου» του Ιωάννη του Θεολόγου που γράφτηκε τον 6ο αιώνα. Το πρωτότυπο κείμενο το οποίο και δεν σώζεται αναφέρει όλα τα γεγονότα πριν και μετα αλλά και κατά την διάρκεια της Κοιμήσεως, έτσι όπως ακριβώς τα γνωρίζουμε μέσα από την υμνολόγια και εικονογραφία της Εκκλησίας. Κάποιες αναφορές γίνονται και στο Πρωτευαγγέλιο του Ιάκωβου, στον Ψευδό Ματθαίο και στο «Περί Θείων Ονομάτων» του Ψευδό Διονυσίου του Αρεοπαγίτου. Εξάλλου και Μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας (Μ. Αθανάσιος, Ιω. Δαμασκηνός, Ν. Καβάσιλας, Ανδρέας Κρήτης κ.α.), αφιέρωσαν ομιλίες και πολλές σελίδες στα συγγράμματα τους για την Κοίμηση. Η εορτή της του Δεκαπενταύγουστου, περικλείει όλο το θρησκευτικό και λαογραφικό στοιχείο του καλοκαιριού που κορυφώνεται. Η Κοίμηση και Μετάσταση της Θεοτόκου είναι ένα μεγάλο και σπουδαίο γεγονός που το γιορτάζουμε με ιδιαίτερες τιμές και πανηγύρεις. Η Παναγία εν τέλει είναι η Οδηγήτρια της Εκκλησίας προς την αληθινή ζωή.
-Τι αναφέρει η Καινή Διαθήκη;
η ιστορικότητα του γεγονότος χρειάζεται να εξεταστεί με διάκριση ανάμεσα στις πρώιμες ιστορικές μαρτυρίες, την εκκλησιαστική παράδοση και τα μεταγενέστερα κείμενα. Η Καινή Διαθήκη δεν αναφέρει πότε, πού ή πώς πέθανε η Θεοτόκος. Μετά τα γεγονότα των Ευαγγελίων, η Μαρία εμφανίζεται για τελευταία φορά στις Πράξεις των Αποστόλων, όπου βρίσκεται μαζί με τους μαθητές στην Ιερουσαλήμ. Οι αρχαιότερες χριστιανικές πηγές δεν μας δίνουν σαφή αφήγηση για τον θάνατό της. Από τον 5ο αιώνα και εξής, όμως, εμφανίζονται διάφορες διηγήσεις σχετικά με το τέλος της ζωής της. Αυτές ανήκουν στην παράδοση που οι μελετητές αποκαλούν «Κοιμησιακή» ή «Transitus Mariae» γραμματεία. Οι διηγήσεις αυτές παρουσιάζουν κοινά στοιχεία, αλλά διαφέρουν σε λεπτομέρειες. Σύμφωνα με την επικρατήσασα εκκλησιαστική παράδοση, η Θεοτόκος έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής της στην Ιερουσαλήμ. Οι Απόστολοι συγκεντρώθηκαν θαυματουργικά γύρω της και κοιμήθηκε ειρηνικά, τάφηκε στην περιοχή της Γεθσημανής και σύμφωνα με την Ορθόδοξη παράδοση, ο τάφος της βρέθηκε κενός, γεγονός που συνδέεται με τη διδασκαλία για τη μετάστασή της.
-Πως όμως καθιερώθηκε ο εορτασμός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου;
Από τον 5ο αιώνα και συγκεκριμένα από την Γ' Οικουμενική Σύνοδο της Εφέσου το 431 η τιμή προς την Παναγία αυξήθηκε κατακόρυφα! Και αυτό γιατί η επικράτηση του όρου Θεοτόκος έναντι του Νεστοριανισμού Χριστοτόκος, θεωρήθηκε ως νίκη της Ορθοδοξίας. Μετά από αυτό ξεκίνησε μια πλειάδα εορτών, γνωστές σε μας ως Θεομητορικές. Την ίδια περίοδο με διάταγμα του Βυζαντίου αυτοκράτορα Μαυρικίου (539-602), ο οποίος είναι πρώτος αυτοκράτορας -εξ ολοκλήρου ελληνικής καταγωγής- καθορίζεται ως εορτή η Κοίμηση της Θεοτόκου στις 15 Αυγούστου εκάστου έτους, σε όλο τον Χριστιανικό κόσμο.
-Από ποιες πηγές αντλούμε όμως την ιστορικότητα των γεγονότων της Κοιμήσεως της Παναγίας;
Σύμφωνα με την επιστήμη της Βίβλου, 67 περίπου χειρόγραφα σώζονται με θέμα την Κοίμηση της Θεοτόκου σε διάφορες αρχαίες γλώσσες και όλα εξωβιβλικά. Δηλαδή στην Απόκρυφη Χριστιανική Γραμματεία. Πουθενά στην Καινή Διαθήκη δεν υπάρχει καταγεγραμμένο το γεγονός της Κοιμήσεως. Το ποίο γνωστό και διαδομένο ελληνικό κείμενο είναι «ο λόγος εις την κοίμησιν της Αγίας Θεοτόκου» του Ιωάννη του Θεολόγου που γράφτηκε τον 6ο αιώνα. Το πρωτότυπο κείμενο το οποίο και δεν σώζεται αναφέρει όλα τα γεγονότα πριν και μετα αλλά και κατά την διάρκεια της Κοιμήσεως, έτσι όπως ακριβώς τα γνωρίζουμε μέσα από την υμνολόγια και εικονογραφία της Εκκλησίας. Κάποιες αναφορές γίνονται και στο Πρωτευαγγέλιο του Ιάκωβου, στον Ψευδό Ματθαίο και στο «Περί Θείων Ονομάτων» του Ψευδό Διονυσίου του Αρεοπαγίτου. Εξάλλου και Μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας (Μ. Αθανάσιος, Ιω. Δαμασκηνός, Ν. Καβάσιλας, Ανδρέας Κρήτης κ.α.), αφιέρωσαν ομιλίες και πολλές σελίδες στα συγγράμματα τους για την Κοίμηση. Η εορτή της του Δεκαπενταύγουστου, περικλείει όλο το θρησκευτικό και λαογραφικό στοιχείο του καλοκαιριού που κορυφώνεται. Η Κοίμηση και Μετάσταση της Θεοτόκου είναι ένα μεγάλο και σπουδαίο γεγονός που το γιορτάζουμε με ιδιαίτερες τιμές και πανηγύρεις. Η Παναγία εν τέλει είναι η Οδηγήτρια της Εκκλησίας προς την αληθινή ζωή.
