.webp "ΣΟΦΙΑ ΜΠΑΜΠΑΛΙΑΡΟΥ")
(1).webp "ΒΙΟΚΑΡΠΟΣ")
.webp "ΚΑΦΕΚΟΠΤΕΙΟ ΝΕΚΤΡΑ ΣΤΟ ΑΡΓΟΣ")
Χωρίς να το βάλει κάτω, ξαναέδωσε Πανελλαδικές εξετάσεις μετά από 37 χρόνια και εξασφάλισε την εισαγωγή του στο Τμήμα «Μεσογειακών Σπουδών: Αρχαιολογία, Γλωσσολογία, Διεθνείς Σχέσεις» του Πανεπιστημίου Αιγαίου.
«Σε κάθε προσπάθεια λένε πως η αρχή είναι δύσκολη. Πραγματικά, το να πάρω την απόφαση να δώσω ξανά Πανελλαδικές μετά από 37 χρόνια δεν ήταν το πιο εύκολο πράγμα στη ζωή μου. Η αλήθεια είναι πως δεν υπήρχε καν στο μυαλό μου. Ωριμάζοντας όμως η ιδέα μέσα μου, άρχισε να μου αρέσει.
Περίμενα να πάω στο δικαστήριο, όντας προσωρινά κρατούμενος για 15 μήνες, να αθωωθώ και να βγω ξανά στην κοινωνία, κοντά στην οικογένειά μου. Αντί αυτού, ήρθα αντιμέτωπος με μια πολύ βαριά ποινή. Δεν είναι επί του παρόντος να κρίνω αν ήταν δίκαιη. Ένιωσα ξαφνικά να χάνω τη γη κάτω από τα πόδια μου. Έχασα τη δύναμή μου, μα όχι την πίστη μου. Έπρεπε να βρω στηρίγματα ώστε να αντιμετωπίσω την παράταση της παραμονής μου στη φυλακή.
Ήμουν παλαιός φοιτητής χωρίς να έχω τελειώσει τις σπουδές μου σε τμήμα του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής. Επιχείρησα να επαναγραφώ λόγω ειδικών συνθηκών κράτησης, ώστε να βρω διέξοδο στις δυσκολίες του εγκλεισμού. Η απάντηση δεν άργησε να έρθει και ήταν αρνητική.
Το επόμενο βήμα, αφού ήμουν κρατούμενος στο μεγαλύτερο σωφρονιστικό κατάστημα της Ελλάδας, ήταν να προσπαθήσω να εγγραφώ στο ΙΕΚ εντός της φυλακής. Η πόρτα ήταν και πάλι κλειστή. Έπρεπε να βρω νέα πόρτα, ενώ παράλληλα ήρθε η μεταγωγή μου στις φυλακές Ναυπλίου. Είχα προλάβει την τελευταία μέρα να δηλώσω συμμετοχή στις Πανελλαδικές — ίσως αυτό να ήταν σημαδιακό.
Παρότι το κατάστημα διαθέτει μόνο Δημοτικό σχολείο, είχα την τύχη η Διευθύντρια να είναι καθηγήτρια πληροφορικής. Μετά από κάποιες απαραίτητες διαδικασίες —καθώς λόγω της μεταγωγής μου σε άλλη φυλακή έπρεπε να διευθετηθεί το πού θα έδινα εξετάσεις— ξεκινήσαμε σχεδόν καθημερινά μαθήματα σε ένα άγνωστο για μένα αντικείμενο: την επιστήμη της πληροφορικής. Η αρχή ήταν και πάλι δύσκολη, αλλά στη συνέχεια, με την παρότρυνση και την επιμονή της δασκάλας, άρχισα να προχωράω σταδιακά.
Οι συνθήκες για την επίτευξη του στόχου μου στη νέα φυλακή αποδείχθηκαν πολύ πιο ευνοϊκές από όσο περίμενα. Από την άλλη, οι συνθήκες στο κελί, με τη συμβίωση τριών ακόμα ατόμων τόσο διαφορετικών μεταξύ τους, έκαναν τη μελέτη σχεδόν ανέφικτη. Θυμάμαι να διαβάζω με φως, χωρίς φως, να λύνω ασκήσεις στο πόδι, στο τραπέζι, στο κρεβάτι, στο προαύλιο — με όλους τους τρόπους. Δεν το παράτησα· έστω και λίγο κάθε μέρα, προσπαθούσα.
Στο μάθημα της Πληροφορικής είχα πράγματι σοβαρή βοήθεια. Μαθηματικά δεν διάβασα καθόλου, ξέροντας πως εκεί δεν θα τα κατάφερνα. Οπότε, για να έχω ελπίδα, έπρεπε να γράψω πάνω από τη βάση στα Νέα Ελληνικά και την Οικονομία. Τις τελευταίες μέρες, σε συνεργασία με τη διεύθυνση των φυλακών και τη δασκάλα, πήρα σημειώσεις στα δύο αυτά μαθήματα και έδωσα όλο μου τον χρόνο στο διάβασμα. Παράλληλα, μου διέθεσαν την αίθουσα διδασκαλίας και το απόγευμα, ώστε να διαβάζω με ησυχία. Αυτό συνέβαλε στο να γράψω πολύ καλά στα δύο αυτά μαθήματα, δεδομένης της κατάστασής μου.
Το αποτέλεσμα ήταν να πάω καλύτερα από ό,τι περίμενα και να έχω τη δυνατότητα επιλογής μεταξύ δεκάδων σχολών. Δεν ήταν δρόμος στρωμένος με ευκολίες· ήταν δύσκολος. Όμως, με υπομονή, επιμονή, βοήθεια και συμπαράσταση, μπορείς στο τέλος να είσαι ο νικητής!»
«Σε κάθε προσπάθεια λένε πως η αρχή είναι δύσκολη. Πραγματικά, το να πάρω την απόφαση να δώσω ξανά Πανελλαδικές μετά από 37 χρόνια δεν ήταν το πιο εύκολο πράγμα στη ζωή μου. Η αλήθεια είναι πως δεν υπήρχε καν στο μυαλό μου. Ωριμάζοντας όμως η ιδέα μέσα μου, άρχισε να μου αρέσει.
Περίμενα να πάω στο δικαστήριο, όντας προσωρινά κρατούμενος για 15 μήνες, να αθωωθώ και να βγω ξανά στην κοινωνία, κοντά στην οικογένειά μου. Αντί αυτού, ήρθα αντιμέτωπος με μια πολύ βαριά ποινή. Δεν είναι επί του παρόντος να κρίνω αν ήταν δίκαιη. Ένιωσα ξαφνικά να χάνω τη γη κάτω από τα πόδια μου. Έχασα τη δύναμή μου, μα όχι την πίστη μου. Έπρεπε να βρω στηρίγματα ώστε να αντιμετωπίσω την παράταση της παραμονής μου στη φυλακή.
Ήμουν παλαιός φοιτητής χωρίς να έχω τελειώσει τις σπουδές μου σε τμήμα του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής. Επιχείρησα να επαναγραφώ λόγω ειδικών συνθηκών κράτησης, ώστε να βρω διέξοδο στις δυσκολίες του εγκλεισμού. Η απάντηση δεν άργησε να έρθει και ήταν αρνητική.
Το επόμενο βήμα, αφού ήμουν κρατούμενος στο μεγαλύτερο σωφρονιστικό κατάστημα της Ελλάδας, ήταν να προσπαθήσω να εγγραφώ στο ΙΕΚ εντός της φυλακής. Η πόρτα ήταν και πάλι κλειστή. Έπρεπε να βρω νέα πόρτα, ενώ παράλληλα ήρθε η μεταγωγή μου στις φυλακές Ναυπλίου. Είχα προλάβει την τελευταία μέρα να δηλώσω συμμετοχή στις Πανελλαδικές — ίσως αυτό να ήταν σημαδιακό.
Παρότι το κατάστημα διαθέτει μόνο Δημοτικό σχολείο, είχα την τύχη η Διευθύντρια να είναι καθηγήτρια πληροφορικής. Μετά από κάποιες απαραίτητες διαδικασίες —καθώς λόγω της μεταγωγής μου σε άλλη φυλακή έπρεπε να διευθετηθεί το πού θα έδινα εξετάσεις— ξεκινήσαμε σχεδόν καθημερινά μαθήματα σε ένα άγνωστο για μένα αντικείμενο: την επιστήμη της πληροφορικής. Η αρχή ήταν και πάλι δύσκολη, αλλά στη συνέχεια, με την παρότρυνση και την επιμονή της δασκάλας, άρχισα να προχωράω σταδιακά.
Οι συνθήκες για την επίτευξη του στόχου μου στη νέα φυλακή αποδείχθηκαν πολύ πιο ευνοϊκές από όσο περίμενα. Από την άλλη, οι συνθήκες στο κελί, με τη συμβίωση τριών ακόμα ατόμων τόσο διαφορετικών μεταξύ τους, έκαναν τη μελέτη σχεδόν ανέφικτη. Θυμάμαι να διαβάζω με φως, χωρίς φως, να λύνω ασκήσεις στο πόδι, στο τραπέζι, στο κρεβάτι, στο προαύλιο — με όλους τους τρόπους. Δεν το παράτησα· έστω και λίγο κάθε μέρα, προσπαθούσα.
Στο μάθημα της Πληροφορικής είχα πράγματι σοβαρή βοήθεια. Μαθηματικά δεν διάβασα καθόλου, ξέροντας πως εκεί δεν θα τα κατάφερνα. Οπότε, για να έχω ελπίδα, έπρεπε να γράψω πάνω από τη βάση στα Νέα Ελληνικά και την Οικονομία. Τις τελευταίες μέρες, σε συνεργασία με τη διεύθυνση των φυλακών και τη δασκάλα, πήρα σημειώσεις στα δύο αυτά μαθήματα και έδωσα όλο μου τον χρόνο στο διάβασμα. Παράλληλα, μου διέθεσαν την αίθουσα διδασκαλίας και το απόγευμα, ώστε να διαβάζω με ησυχία. Αυτό συνέβαλε στο να γράψω πολύ καλά στα δύο αυτά μαθήματα, δεδομένης της κατάστασής μου.
Το αποτέλεσμα ήταν να πάω καλύτερα από ό,τι περίμενα και να έχω τη δυνατότητα επιλογής μεταξύ δεκάδων σχολών. Δεν ήταν δρόμος στρωμένος με ευκολίες· ήταν δύσκολος. Όμως, με υπομονή, επιμονή, βοήθεια και συμπαράσταση, μπορείς στο τέλος να είσαι ο νικητής!»
