Αργολίδα: Ιερά παράκληση στην Θεοτόκο στον Ιερό Ναό Θεομάνας

Από της 1 έως 14 Αυγούστου σε όλους τους ναούς και μοναστήρια τελείται η ακολουθία της Παρακλήσεως στην Υπεραγία Θεοτόκο.

Στον ενοριακό ιερό ναό της θεομάνας στην προσφυγική Νέα Κίο ,το απόγευμα της Τετάρτης 12 Αυγούστου 2026, τελέστηκε με κάθε λαμπρότητα ο εσπερινός και η ακολουθία της Παρακλήσεως στην Υπεραγία Θεοτόκο από τους Ιερείς πρωτοπρεσβύτερο π. Δημοσθένη Γάτσιο και π. Ηλία Γάτσιο.

Την Ακολουθία της Ιεράς Παρακλήσεως παρακολούθησαν αρκετοί πιστοί που προσήλθαν για να τιμήσουν την Παναγία Οι εφημέριοι του ναού ευχαρίστησαν τους πιστούς για την συμμετοχή τους στην Ιερά παράκληση στην Παναγία στον Ιερό ναό .

Η Νέα Κίος είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Αργολίδας και διοικητικά υπάγεται στο δήμο Άργους-Μυκηνών. Βρίσκεται στο μυχό του Αργολικού κόλπου, 6 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από το Ναύπλιο και 7 χιλιόμετρα νότια από το Άργος, του οποίου θεωρείται επίνειο. Αποτελούσε έδρα του «καποδιστριακού» δήμου Νέας Κίου. Σήμα της πόλης είναι η Αργώ.

Στη Νέα Κίο εκβάλλουν δύο ποταμοί, ο Ίναχος και ο Ερασίνος. Τα νερά τους δημιουργούν στη γύρω περιοχή πολλά έλη, όπου και ο λόγος η περιοχή αναφέρεται σε παλιούς χάρτες και ως Βάλτος. Κοντά στην κωμόπολη, από τη πλευρά του Ερασίνου ποταμού, βρίσκεται το αρχαίο Τημένιο, επίνειο του αρχαίου Άργους.

Ως πόλη έχει καλή ρυμοτομία, ενώ προσφέρει χώρους αναψυχής και περιπάτου στους κατοίκους της. Με τη διαρκή πολυετή συμμετοχή της στα πολιτιστικά δρώμενα θεωρείται σημείο αναφοράς στην Αργολίδα σε αυτό τον τομέα.

Η Νέα Κίος αποτελεί ιστορική συνέχεια της Κίου της Μικράς Ασίας, πόλης 15.000 κατοίκων χτισμένης στο μυχό του Κιανού κόλπου της Προποντίδας, έδρας της Μητρόπολης Νίκαιας και επινείου της Προύσας. Οι πρόσφυγες της Κίου, μετά την Μικρασιατική καταστροφή του 1922 μεταφέρθηκαν στην Καλαμαριά όπου έμειναν λίγα χρόνια και μετά ξεκίνησαν οι περισσότεροι για την Αργολίδα όταν τους δόθηκε χώρος για να εγκατασταθούν, ενώ άλλοι είχαν αναχωρήσει για την Πιερία ώστε να ιδρυθεί μετέπειτα η Παραλία Κατερίνης.

Η ίδρυση της Νέας Κίου ξεκίνησε το 1926, μετά από ενέργειες ειδικής επιτροπής που συστάθηκε το 1925, πρόεδρος της οποίας ήταν ο Χρήστος Δελής. Η κατοίκηση ξεκίνησε το 1927 και αναφέρεται πρώτη φορά στην απογραφή του 1928. Λόγω της βαλτώδους περιοχής, χρειάστηκε πολύς κόπος και θυσίες για να γίνει μια κωμόπολη-πρότυπο, όπως χαρακτηρίζεται.

Όταν έφτιαξαν οι πρόσφυγες τη Νέα Κίο, η πρώτη εκκλησία που οικοδομήθηκε ήταν αφιερωμένη στην Αγία Ειρήνη, φτιαγμένη από πλίθρα. Το 1981 γκρεμίστηκε ώστε να φτιαχτεί στη θέση της καινούργιος ναός λόγω περιορισμένου χώρου του παλιού ναού. Ο νέος ναός εγκαινιάσθηκε το 1990 και θεωρείται από τους μεγαλύτερους ναούς της Αργολίδας και εκτιμάται ότι χωράει περί τα 1000 άτομα. Γιορτάζει στις 5 Μαΐου.

Το 1952 οικοδομήθηκε η δεύτερη εκκλησία, αφιερωμένη στην Παναγία Θεομάνα - Οδηγήτρια, η οποία είναι πολιούχος της Νέας Κίου, και γιορτάζει στις 23 Αυγούστου κατά την Απόδοση της εορτής της Κοίμησης. Εκεί βρίσκονται οι εικόνες της Θεομάνας – Οδηγητρίας, της Κουκουζέλισσας – Τριχερούσας, της Ευαγγελιστρίας, της Πορταΐτισσας και των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης οι οποίες διασώθηκαν από την Κίο της Μικράς Ασίας. Στις 12 Ιουλίου γιορτάζει η Παναγία Τριχερούσα ή Κουκουζέλισσα. Είναι η κεντρική ενορία της πόλης, αλλά λόγω χωρητικότητας οι μεγάλες λειτουργίες γίνονται στο ναό της Αγίας Ειρήνης. Το 1960 κτίσθηκε στο κοιμητήριο της Νέα Κίου, έξω από την πόλη στα βόρεια, εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Μηνά.

Διάφοροι σύλλογοι δραστηριοποιούνται στη Νέα Κίο, όπως ο Μορφωτικός Σύλλογος όπου διοργανώνει τα Κιανά κάθε Αύγουστο από το 1978[6], χρονιά ίδρυσης του συλλόγου, και το καρναβάλι την εποχή των Αποκριών, ο Πολιτιστικός Σύλλογος όπου πραγματοποιεί τα Μικρασιάτικα κάθε Ιούλιο, με πλήθος εκδηλώσεων τιμώντας την Μικρά Ασία, και ο Σύλλογος Απανταχού Κιωτών όπου οργανώνει Πρωτάθλημα Ταβλιού τον Ιούνιο. Οι σύλλογοι διαθέτουν επίσης ερασιτεχνικά θεατρικά και χορευτικά τμήματα, ενώ η πόλη διαθέτει δημοτική Χορωδία, δημοτική Φιλαρμονική και Πνευματικό Κέντρο.

Λειτουργεί από το 1982 το Λασκαρίδειο Λαογραφικό Μουσείο, το οποίο φιλοξενεί ενδυμασίες και διάφορα αντικείμενα από την Κίο της Μικράς Ασίας, καθώς και φωτογραφικό υλικό από τη Νέα Κίο. Το όνομα του μουσείου είναι αναφορά στον Ευρυσθένη Λασκαρίδη, γιατρός ο οποίος έκδωσε βιβλία για την ιστορία της Κίου