.webp "ΣΟΦΙΑ ΜΠΑΜΠΑΛΙΑΡΟΥ")
(1).webp "ΒΙΟΚΑΡΠΟΣ")
.webp "ΚΑΦΕΚΟΠΤΕΙΟ ΝΕΚΤΡΑ ΣΤΟ ΑΡΓΟΣ")
δεν έχει σύνορα
κι εσύ δεν έπρεπε να μας αρνηθείς.
Κοίτα πώς κλαίει ο ουρανός
δεν είναι πια γιορτή.
Έγινε τ’ όνειρο καπνός
πες μου γιατί, γιατί.
Κοίτα πώς κλαίει ο ουρανός
μα εσύ καρδιά μην κλαις,
κι όταν χτυπάει ο κεραυνός,
τραγούδι εσύ να λες.
Κεραυνός μας χτύπησε Γιώργο μου εκείνο το Σάββατο στις 25 Ιουλίου που μάθαμε την εξαφάνισή σου, αλλά και την προηγούμενη Κυριακή, όταν σε βρήκαν κι έγινε γνωστός ο αποτρόπαιος τρόπος που έφυγες από τη ζωή.
Ένα γιατί ξεπηδάει αμείλικτο, γιατί, γιατί, γιατί να συμβεί αυτό σ’ εσένα, έναν άνθρωπο χρήσιμο, επιστήμονα, φιλότιμο, πανέξυπνο, έναν άνθρωπο καλό αγωγό του καλού, που είχε τάξει τη ζωή του στην υπηρεσία του ανθρώπου και της κοινωνίας.
Και μαζί μ’ αυτό το γιατί, μου έρχεται στο νου το επίγραμμα του Άγγελου Σικελιανού για έναν άλλο φόνο, το στυγερό φόνο της Ελένης Παπαδάκη :
«Μνήσθητι Κύριε: Για την ώρα που η λεπίδα του φονιά άστραψε, κι' όλος ο θεός της Τραγωδίας εφάνη.»
Αυτό μονάχα μπορούμε να ψελλίσουμε σήμερα για σένα Γιώργο μου. «Μνήσθητι Κύριε».
Μνήσθητι Κύριε το Γιώργο μας. Έναν άνθρωπο καλλιεργημένο, ευαίσθητο, επιστήμονα, που ανάλωσε τη ζωή του στα παιδιά της γενικής και της ειδικής αγωγής, ανάλωσε τη ζωή του στην καλλιέργεια της συμπερίληψης, στην ενδυνάμωση της ενταξιακής εκπαίδευσης, ανάλωσε τη ζωή του στη στήριξη των γονιών και των εκπαιδευτικών.
Γιατί ο Γιώργος, που σήμερα θρηνεί όλη η εκπαιδευτική κοινότητα της Περιφερειακής Διεύθυνσης Εκπαίδευσης Πελοποννήσου και της Ελλάδας, υπήρξε άριστος και αποτελεσματικός Προϊστάμενος του ΚΕΔΑΣΥ Αργολίδας.
Ξεκίνησε την υπηρεσιακή του ζωή από τις πανέμορφες Κυκλάδες και στη συνέχεια επέστρεψε στο γενέθλιο τόπο του την Αργολίδα και το Ναύπλιο, αρχικά ως Ειδικό Εκπαιδευτικό Προσωπικό και στη συνέχεια Προϊστάμενος του ΚΕΔΑΣΥ Αργολίδας, αναδεικνύοντάς το ως ΚΕΔΑΣΥ πρότυπο.
Παραγωγικότατος, με επιστημονική επάρκεια αλλά και ευαισθησία, υπηρέτησε την Ειδική Αγωγή με συνέπεια και ήθος. Η επιστημοσύνη του αδιαμφισβήτητη, η εμπειρία του ανεπανάληπτη, αποτυπωνόταν και αναδεικνυόταν στις γνωματεύσεις του ΚΕΔΑΣΥ Αργολίδας, του ίδιου και της ομάδας που είχε εκπαιδεύσει.
Δεν ήταν ο άνθρωπος του γραφείου, αλλά ο άνθρωπος της δράσης και της πράξης, πραγματοποιώντας αλλεπάλληλες επισκέψεις στις σχολικές μονάδες όλων των βαθμίδων της Αργολίδας, υποστηρίζοντας συστηματικά τους μαθητές, τους γονείς τους και τους εκπαιδευτικούς.
Από τη Σκοτεινή ως τη Θερμησία, ήξερε καλά κάθε περίπτωση μαθητή Νηπιαγωγείου, Δημοτικού Σχολείου, Γυμνασίου και Λυκείου και παρακολουθούσε σθεναρά και αδιάκοπα τις παρεμβάσεις που πρότεινε και την εξέλιξή τους.
Σε συνεργασία με τις Διευθύνσεις Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Αργολίδας και την Τοπική Αυτοδιοίκηση, συνέβαλε στην ίδρυση των δύο νέων σχολικών μονάδων ειδικής Αγωγής στην Ερμιονίδα, του Ειδικού Δημοτικού Σχολείου Ερμιονίδας και του ΕΕΕΕΚ Ερμιονίδας, ενώ με τις εισηγήσεις του συνέβαλε στις ιδρύσεις νέων Τμημάτων Ένταξης στην Αργολίδα.
Υπήρξε πρωτοπόρος, ευφάνταστος και ευαισθητοποιημένος στα θέματα της ειδικής αγωγής και της ενταξιακής εκπαίδευσης.
Από νέος ήταν φιλομαθής και άοκνος. Σπούδασε Κοινωνικός Λειτουργός στο ΤΕΙ Ηρακλείου Κρήτης και στη συνέχεια πήρε το Πτυχίο του Τμήματος Φ.Π.Ψ. της Φιλοσοφικής Σχολής του ΕΚΠΑ, με κατεύθυνση Ψυχολογία.
Συνέχισε τις σπουδές του και απόκτησε δύο Μεταπτυχιακά Διπλώματα Ειδίκευσης : Το πρώτο Μεταπτυχιακό Δίπλωμα, στο Πρόγραμμα Κοινωνικής Ψυχιατρικής – Παιδοψυχιατρικής, με ειδίκευση στις «Αρχές και Εφαρμογές της Κοινωνικής Ψυχιατρικής – Κύκλος Επαγγελμάτων Ψυχικής Υγείας», της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων (2007) και το δεύτερο Μεταπτυχιακό Δίπλωμα στην «Εκπαίδευση Ενηλίκων» της Σχολής Ανθρωπιστικών Επιστημών του ΕΑΠ (2025).
Είχε υπηρετήσει επί πολλά χρόνια, ως τακτικό και αναπληρωματικό αιρετό μέλος στο ΠΥΣΕΕΠ Πελοποννήσου, με ουσιαστική συμβολή στη λήψη των αποφάσεων. Και εγώ ως Πρόεδρος του Συμβουλίου αυτού και αδιάψευστος μάρτυρας σας καταθέτω σήμερα, ότι πάντα πρότασσε πρώτα το συμφέρον των μαθητών και ακολούθως των εκπαιδευτικών, αδιαφορώντας πολλές φορές για το προσωπικό του κόστος.
Αν και λόγω θέσης, είχε εμπλακεί επί μακρόν στα Διοικητικά της Ειδικής Αγωγής, το ενδιαφέρον του και η μέριμνά του ήταν στραμμένη στο ουσιαστικό μέρος της Εκπαίδευσης, το Παιδαγωγικό και στη μόρφωση και επιμόρφωση των Εκπαιδευτικών. Είχε διδάξει στην ΑΣΠΑΙΤΕ, στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής, στα ΙΕΚ Ναυπλίου και Άργους και στα προγράμματα Εισαγωγικής Επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών, στη ΝΕΛΕ και είχε οργανώσει πολλές ώρες ενδοσχολικής επιμόρφωσης.
Ο Γιώργος ο Μιχαλόπουλος προσκόμισε στον τόπο μας παιδεία πολλή, επαγγελματισμό, συνέπεια, ήθος, συνοχή και ευσυνειδησία. Σπάνια πράγματα σήμερα. Ο Θεός του έδωσε πολλά χαρίσματα και κυρίως ένα σπάνιο παιδαγωγικό και εκπαιδευτικό ταλέντο, το οποίο δεν το παράχωσε, δεν το σπατάλησε, αλλά το πολλαπλασίασε.
Όμως το ακριβέστερο και ανεπανάληπτο στίγμα του Γιώργου, που εξέπεμπε και τον διαφοροποιούσε από τους συγχρόνους του, ήταν η καθαρότητα της σκέψης και η προσήλωσή του στον στόχο. Όσοι δεν είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν είναι φτωχότεροι. Έχασαν την ευκαιρία να χαρούν την επαφή με έναν χαριτωμένο άνθρωπο που είχε την ευλογία να επικοινωνεί με τους μαθητές και τους συνανθρώπους του, μέσα από το ανθρώπινο και υψηλό λειτούργημά του, άμεσα και κεραυνοβόλα.
Πέραν όμως της υπηρεσιακής και επιστημονικής του σκευής, ο Γιώργος υπήρξε για μένα προσωπικά, ένας ακριβός και αναντικατάστατος φίλος.
Γνωριζόμαστε από το 2009, αλλά από το 2016 που ανέλαβα τη θέση του Διευθυντή Εκπαίδευσης Αργολίδας, γίναμε αυτοκόλλητοι. Ο ένας συμπλήρωνε τον άλλον. Έγινε οικογένειά μου και γίναμε με την Ελένη οικογένειά του. Έμενε στο σπίτι μου στην Ερμιονίδα και έμενα στο σπίτι του στο Ναύπλιο.
Καθημερινά, επί πολλές ώρες μιλούσαμε για τα υπηρεσιακά, τα οικογενειακά, για όλα, στηρίζοντας ο ένας τον άλλον τις δυσκολίες, αλλά περνώντας παράλληλα και ωραία στις παρέες και στις συναναστροφές.
Γιατί ο Γιώργος στην παρέα ήταν περιζήτητος, απολαυστικός, ευχάριστος και ανεπανάληπτος, με μεγάλη αποδοχή, τόσο στο Ναύπλιο όσο και στην Ερμιονίδα, στην εκπαιδευτική κοινότητα, στο θέατρο, στις εκδρομές. Εμβρόντητοι μείνανε όλοι στο άκουσμα της απώλειάς του.
Θα μου λείπει και θα λείπει από όλους όσοι τον συναναστραφήκαμε, η αύρα του, το παροιμιώδες χιούμορ του, θα μου λείπει η συνομιλία μας με τα μάτια και οι ανεπανάληπτες ατάκες του.
Γιατί ο Γιώργος υπήρξε κοινωνικότατος και πολυτάλαντος. Μπορούσε με μεγάλη ευκολία να μιλάει και να επικοινωνεί με άτομα χαμηλού μορφωτικού επιπέδου και παράλληλα να σταθεί στα πιο απαιτητικά επιστημονικά ακροατήρια.
Η σχέση του με τον πολιτισμό ήταν έντονη από τα νεανικά του χρόνια. Πρωτοπόρος στους χορευτικούς συλλόγους της περιοχής, στο ΠΛΙ και κυρίως στο Δημοτικό Θέατρο Ναυπλίου, στο οποίο διέπρεψε και πάντα το αναπολούσε και το είχε σημείο αναφοράς.
Αλλά και από την επανίδρυση του Θεατρικού Ομίλου Ερμιονίδας, το 2010 έγινε μέλος του, σκηνοθέτησε τις Ικέτιδες του Αισχύλου και πήρε μέρος, ενσαρκώνοντας τον Ταλθύβιο, στην πρώτη μας τραγωδία, τις Τρωάδες.
Σ΄ αυτή την τραγωδία λέει η Εκάβη :
Σκληρός σε βρήκε θάνατος, καλέ μου. Αν έπεφτες στη μάχη, θα σε καλοτυχίζανε, αν υπάρχει σ᾽ αυτά καλοτυχιά.
Όποιος την ευτυχία του καμαρώνει σαν κάτι απαρασάλευτο, είν᾽ ανόητος· σαν τον τρελό τον άνθρωπο και η τύχη, ιδιότροπη πηδά απ᾽ τη μια στην άλλη, δε μένει πάντα σ᾽ έναν η ευτυχία.
Αυτά τα ίδια λόγια της Εκάβης, δυστυχώς τα λέμε σήμερα κι εμείς σε εσένα Γιώργο μου, δεκαπέντε χρόνια μετά, κάνοντας έναν ιδιότυπο παραλληλισμό, για το σκληρό και αποτρόπαιο τρόπο με τον οποίο έφυγες από τη ζωή.
Από την ώρα που έγινε γνωστή η απώλειά σου θρηνώ και θρηνούμε όλοι στα Γραφεία της Πρωτοβάθμιας και της Δευτεροβάθμιας Διεύθυνσης Εκπαίδευσης, της Περιφερειακής Διεύθυνσης Εκπαίδευσης Πελοποννήσου, του ΚΕΔΑΣΥ, γιατί χάσαμε έναν πολύτιμο συνεργάτη, του οποίου η αντικατάσταση ίσως είναι από τις ελάχιστες φορές που είναι πάρα πολύ δύσκολη, αν όχι αδύνατη.
Μαζί μας θρηνούν και όλοι οι συνάδελφοι στο Νομό μας και πέρα από αυτόν, τα μέλη του ΘΟΕ, η κοινωνία ολάκερη.
Θρηνεί η μητέρα σου, η κυρά Σοφία, η αδελφή σου η Ντίνα, τα ανίψια σου ο Χρήστος και η Χριστίνα, η Σοφία και ο Σωτήρης, οι θείοι σου, τα ξαδέρφια σου, οι συγγενείς σου όλοι.
Θρηνούμε βαθιά για τη μεγάλη σου απώλεια και μαζί μας θρηνεί ολόκληρος ο τόπος μας, που γίνεται φτωχότερος. Και αυτό δεν έχει να κάνει με τη φυσική σου απώλεια, γιατί φιλοσοφικά όλοι έχουμε την επίγνωση ότι της ζωής έπεται ο θάνατος. Αλλά όχι ο θάνατος που σε βρήκε. Έφυγες αδικοφονεμένος Γιώργο μου. Μ’ ένα μαχαίρι, που ούτε το χέρι δεν το πιάνει, όπως έλεγε στο θρήνο της η μάνα στο Ματωμένο Γάμο του Λόρκα.
Θα ήθελα αυτό που γίνεται σήμερα εδώ, να είναι ένα ψέμα, γιατί δεν το αντέχω… δεν το αντέχει ανθρώπου νους.
Όμως Γιώργο μου σήμερα φεύγεις και η θλίψη μου είναι απέραντη…
Φεύγεις κι αφήνεις πίσω σου συντρίμμια… αρρωστημένους και αγρίμια…
Μια κοινωνία όχι όπως την ονειρεύτηκες και πάλεψες να την αλλάξεις…
Φεύγεις μαζί μ’ έναν ολόκληρο κόσμο που φεύγει και παίρνετε μαζί σας την ομορφιά.
Παίρνετε μαζί σας αναμνήσεις από εποχές ανεπανάληπτες, από έναν κόσμο γεμάτο ωραία συναισθήματα, αξίες και ιδανικά.
Τίποτα πια δε θα’ ναι σαν και πρώτα. Δε μπορεί να είναι σαν και πρώτα, χωρίς εσένα.
Σταματώ όμως και θα περιοριστώ τόσο προσωπικά, όσο και εκ μέρους όλων των ευεργετηθέντων από εσένα διαχρονικά, μαθητών, γονιών και εκπαιδευτικών, εκ μέρους της Περιφερειακής Διεύθυνσης Εκπ/σης Πελοποννήσου, εκ μέρους της Α/θμιας και Β/θμιας Εκπ/σης Αργολίδας και εκ μέρους όλης της εκπαιδευτικής κοινότητας, να σου εκφράσω ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ, για όσα απλόχερα μας πρόσφερες.
Σου απευθύνω επίσης, ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ, εκ μέρους της Πολιτείας, που σήμερα θεσμικά εκπροσωπώ, για την ευδόκιμη, εξαιρετική, και ανθρώπινη υπηρεσία σου, στη Δημόσια Εκπαίδευση της Πατρίδας μας.
Μακρύ ταξίδι κίνησες σήμερα να πας Γιώργο μου…
δεν ξέρω αν από εκεί που είσαι θα μας θυμάσαι και θα μας αγαπάς…
Εμείς πάντως δε θα σε ξεχάσουμε ποτέ…
Καλό σου ταξίδι φίλε μου μοναδικέ και αγαπημένε…
Δημήτρης Ι. Σίδερης Διευθυντής Π.Ε. Αργολίδας
