.webp "ΣΟΦΙΑ ΜΠΑΜΠΑΛΙΑΡΟΥ")
(1).webp "ΒΙΟΚΑΡΠΟΣ")
.webp "ΚΑΦΕΚΟΠΤΕΙΟ ΝΕΚΤΡΑ ΣΤΟ ΑΡΓΟΣ")
Ας ξεκινήσουμε από την οδό Άργους. Η ιδέα να μετονομαστεί σε «δρόμο της φιλοτιμίας» δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα. Αν δεν συναντήσεις φιλότιμους οδηγούς, δεν μπορείς ούτε να βγεις με το αυτοκίνητο από τα κάθετα στενά ούτε να περάσεις πεζός την οδό Άργους. Και δεν ευθύνεται μόνο η άθλια μελέτη που υλοποίησε παράνομα η προηγούμενη δημοτική αρχή.
Φταίει η έλλειψη μιας ολοκληρωμένης κυκλοφοριακής μελέτης για την πόλη. Φταίει το γεγονός ότι, παρόλο που έχουν περάσει εξήντα επτά χρόνια (67) χρόνια από το σχέδιο πόλης στη συνοικία Ν. Βυζάντιο (2-5-1959 εντάχθηκε η περιοχή) δεν έχει ακόμα υλοποιηθεί. Υπάρχουν δρόμοι που παραμένουν κλειστοί ή δεν έχουν ανοίξει σε όλο το πλάτος τους (Προφήτη Ηλία, Μεσολογγίου, Αγίου Αδριανού). Οι χώροι πρασίνου, τα οικόπεδα για σχολεία και τα πεζοδρόμια αναζητούνται ακόμα έπειτα από τόσες δεκαετίες. Εδώ υπάρχει ένα πανεπιστήμιο που στεγάζεται στην οδό Αγίας Μονής και οι φοιτητές δεν έχουν καν πεζοδρόμιο για να κινηθούν ασφαλείς.
Πόσο ατρόμητος πρέπει να είσαι για να έρθεις χωρίς αυτοκίνητο από την Άρια στο Ναύπλιο;
Ας μην μιλήσουμε για τον οικισμό της Αγ Κυριακής που οι κάτοικοι τσακώνονται μεταξύ τους εάν θα φτιαχτούν πεζοδρόμια γιατί δεν χωρούν να παρκάρουν τα αυτοκίνητα.
Η πόλη έδωσε απόλυτη προτεραιότητα στο αυτοκίνητο. Έχουμε έναν οικισμό περίπου 15.000 κατοίκων και κυκλοφοριακό φόρτο που θα αντιστοιχούσε σε πόλη 150.000 κατοίκων.
Δεν υλοποιήσαμε ποτέ ένα δίκτυο ποδηλατοδρόμων. Φτιάξαμε, όμως, σύστημα δανειστικών ποδηλάτων χωρίς ποδηλατοδρόμους! Στις περισσότερες περιπτώσεις δεν έχουμε πεζοδρόμια, αλλά «φωτοδρόμια» (πεζοδρόμια αποκλειστικά για δημοτικό φωτισμό, όπου οι κάτοικοι αναγκάζονται να περπατούν σε διάταξη «φάλαγγα κατ' άνδρα», καθώς δύο άνθρωποι δίπλα-δύο δεν χωρούν). Στο Ναύπλιο να περπατάς χεράκι - χεράκι με το συνοδό σου είναι απαγορευτικό. Δεν μπορέσαμε να λύσουμε ούτε το ζήτημα των χώρων στάθμευσης. Μάλιστα, έχουμε την παγκόσμια πρωτοτυπία να χρησιμοποιείται ως χώρος στάθμευσης ένα πάρκο εντός της πόλης (το πάρκο του ΟΣΕ), όπου τα αυτοκίνητα αναζητούν ακόμη και τη σκιά των δέντρων.
Δεν δημιουργήσαμε ένα δίκτυο τοπικής συγκοινωνίας, ώστε να αποτρέψουμε τους ίδιους τους κατοίκους από το να υπερφορτώνουν την πόλη με αυτοκίνητα για τις μικρομετακινήσεις τους. Ακόμα και τις ημέρες με τεράστια προσέλευση κόσμου στο ιστορικό κέντρο, αδυνατούμε να πεζοδρομήσουμε την οδό Αμαλίας –τουλάχιστον τις βραδινές ώρες– ή να οργανώσουμε ένα δίκτυο ηλεκτροκίνησης για την εξυπηρέτηση επισκεπτών και κατοίκων.
Ας μην αναφερθούμε στα δίκτυα υποδομής: στο πόσιμο νερό, στην αποχέτευση, στον βιολογικό καθαρισμό, αλλά και στην παροχή ηλεκτρικού ρεύματος. Ένα παλαιωμένο δίκτυο μεταφοράς ενέργειας αγκομαχά να καλύψει τις τεράστιες ανάγκες κατανάλωσης, εξαιτίας της αλόγιστης χρήσης κλιματιστικών. Και να σκεφτεί κανείς τι έχει να γίνει όταν θα προστεθεί στο δίκτυο η τεράστια παροχή ρεύματος της μαρίνας Ναυπλίου· τότε οι διακοπές ρεύματος θα είναι καθημερινό φαινόμενο.
Όλα αυτά τα προβλήματα δεν πρόκειται να λυθούν «δια μαγείας» μέσω μιας πολεοδομικής επέκτασης, αν δεν προσδιορίσουμε πρώτα τι είδους πόλη θέλουμε: μια πόλη που εξασφαλίζει ποιοτική ζωή ή μια πόλη που απλώς θα αντιγράφει τα χειρότερα προβλήματα των υπόλοιπων ελληνικών αστικών κέντρων;
Υ.Γ. Η εικόνα που συνοδεύει την ανάρτηση αποτυπώνει τον γύρο της Αρβανιτιάς πριν από δύο ημέρες. Μια τέτοια χρήση του Αργολικού κόλπου αποτελεί για μένα μια βιώσιμη πρόταση. Τα φαραωνικά έργα, βλέπε μαρίνα Ναυπλίου, απλώς υπονομεύουν και καταστρέφουν το μέλλον μας.
Μπάμπης Αντωνιάδης
