Εικόνες ντροπής στο λιμάνι Ναυπλίου: Εστία μόλυνσης και βανδαλισμών ο πρώην σιδηροδρομικός σταθμός

Η θλιβερή εικόνα της εγκατάλειψης του Σιδηροδρομικύ Σταθμού στο  Λιμάνι του Ναυπλίου έρχεται σε πλήρη και σοκαριστική αντίθεση με την κοσμοπολίτικη αύρα της πρώτης πρωτεύουσας της Ελλάδας. 

Λίγα μόλις μέτρα μακριά από τις πολυτελείς θαλαμηγούς εκατομμυρίων και τους τουρίστες που κατακλύζουν το λιμάνι, η ιστορία σαπίζει ανυπεράσπιστη, παραδομένη στη φθορά, τον βανδαλισμό και τη δυσοσμία. 

Μια ιστορία που «πάγωσε» στο 2010

Ενώ ο παλαιότερος σιδηροδρομικός σταθμός της πόλης (κατασκευής 1885)  έχει αξιοποιηθεί ως πάρκο και στεγάζει το Δημοτικό Ωδείο, ο Τερματικός Σταθμός στο λιμάνι έχει μια εντελώς διαφορετική μοίρα. 

Η συγκεκριμένη γραμμή επαναλειτούργησε το 1993 για να συνδέσει ξανά το Ναύπλιο με το σιδηροδρομικό δίκτυο. 

Ωστόσο, η λειτουργία της κράτησε ελάχιστα, καθώς ο σταθμός του λιμανιού ανέστειλε οριστικά κάθε δρομολόγιο τον Δεκέμβριο του 2010, όταν μπήκε «λουκέτο» σε ολόκληρο το μετρικό δίκτυο της Πελοποννήσου.

 Έκτοτε, τα ξύλινα ιστορικά βαγόνια παραμένουν ακινητοποιημένα στις ράγες κάτω από το στέγαστρο. 

Εστία μόλυνσης δίπλα στη χλιδή

Οι φωτογραφίες αποτυπώνουν μια απαράδεκτη κατάσταση για έναν από τους κορυφαίους τουριστικούς προορισμούς της χώρας:

Βανδαλισμοί και παρακμή: Τα άλλοτε κομψά ξύλινα βαγόνια είναι καλυμμένα με ατάκτως ερριμμένα γκράφιτι, τα τζάμια τους είναι σπασμένα και τα προστατευτικά ξύλα ξηλωμένα.

Υγειονομική βόμβα: Ο χώρος γύρω και μέσα στα βαγόνια έχει μετατραπεί σε μια άτυπη χωματερή με σκουπίδια, κουτάκια αλουμινίου και πλαστικά. Λειτουργεί ουσιαστικά ως δημόσιο αποχωρητήριο και εστία μόλυνσης, εγκυμονώντας κινδύνους για τη δημόσια υγεία.

Το απόλυτο παράδοξο: Η εικόνα αυτή προσβάλλει την αισθητική της πόλης, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι το σημείο συνορεύει άμεσα με την προβλήτα του λιμανιού όπου αγκυροβολούν μερικά από τα πιο ακριβά mega-yachts του κόσμου.

Η αντίθεση ανάμεσα στην ακραία πολυτέλεια των σκαφών αναψυχής και την τριτοκοσμική εικόνα των ιστορικών βαγονιών υπογραμμίζει την επείγουσα ανάγκη για παρέμβαση των αρμόδιων φορέων, ώστε το σημείο να καθαριστεί και να προστατευτεί ως κομμάτι της βιομηχανικής κληρονομιάς του τόπου