Στη μνήμη της Τριανταφυλλιάς Παπανδριανού

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν περνούν απλώς από τη ζωή μας· τη σημαδεύουν για πάντα, γίνονται οι ρίζες μας, η ίδια μας η οικογένεια.

Μια τέτοια σπάνια, αρχοντική ψυχή ήταν και η πολυαγαπημένη μας Φυλλίτσα (Τριανταφυλλιά) από το Άργος, που έφυγε από κοντά μας, αφήνοντας ένα δυσαναπλήρωτο κενό σε όλους όσους είχαμε την ευλογία να τη ζήσουμε.

Η ιστορία μας ξεκίνησε πριν από σαράντα χρόνια στη Γερμανία, , όταν οι οικογένειές μας βρέθηκαν εκεί ως εκπαιδευτικοί. Εκείνη δεν ήταν απλώς μια φίλη για τους γονείς μου· έγινε η αδερφή ψυχή τους, η οικογένειά μας. Και αυτή η φιλία, σαν γερό δέντρο, άντεξε στον χρόνο, στους τόπους και στις αποστάσεις. Μας ένωσε τρεις ολόκληρες γενιές: Από τους γονείς μας, σε εμάς τα παιδιά, και τώρα στα δικά μας παιδιά.

Ακόμα κι όταν επιστρέψαμε ο καθένας στον τόπο του –εμείς στην αγαπημένη μας Κρήτη, στην Ιεράπετρα, κι εκείνοι στο Άργος– η απόσταση δεν υπήρξε ποτέ. Τα τηλ σχεδόν καθημερινά. Τα ραντεβού μας ήταν σταθερά: στην Αθήνα, στην Κρήτη ή στο Άργος. Σε χαρές και στιγμές σημαντικές είμασταν πάντα όλοι μαζί .

Για μένα, η κυρά-Φυλλίτσα ήταν πολλά περισσότερα. Ήταν η πρώτη μου δασκάλα στην Α’ και Β’ Δημοτικού στη Γερμανία. Μια παιδαγωγός απίστευτη, φωτισμένη και πρωτοποριακή για την εποχή της. Και αργότερα, γίναμε μια αχώριστη παρέα. Τα τρία της αγόρια κι εμείς τα δύο κορίτσια δεθήκαμε σαν αληθινά αδέρφια. Μια παρέα ανθρώπων, δεμένη με δεσμούς αίματος και ψυχής.

Ήταν μια γυναίκα πληθωρική, πανέξυπνη, δυναμική αλλά και βαθιά ευαίσθητη. Μια αληθινή «καπετάνισσα», όπως λέμε στην Κρήτη.

Άξια μάνα, άξια σύζυγος, άξια γιαγιά, πεθερά και φίλη. Με τον σύζυγό της, τον κ. Γιάννη –έναν κύριο με «Κ» κεφαλαίο– στάθηκαν ζευγάρι αγαπημένο μέχρι τα βαθιά τους γεράματα. «Ο Γιάννης μου», έλεγε, και έσταζε μέλι η φωνή της. Μαζί δημιούργησαν μια οικογένεια-πρότυπο, μεταδίδοντας ήθος, αρχές και αξίες στα τρία τους αγόρια, στις νύφες τους και στα εγγόνια τους. Πρόλαβε, ευτυχώς, να κρατήσει στην αγκαλιά της και να χαρεί το μωράκι που γεννήθηκε πριν λίγους μήνες και θα πάρει το τριανταφυλλένιο της όνομα. Πρόλαβε να δει και να καμαρώσει να περνάει φοιτητής το πρώτο της εγγόνι.

Η παρουσία της ήταν χείμαρρος ζωής. Ήταν η γυναίκα που... κατάφερε να σταματήσει ολόκληρο μετρό (S-Bahn) στο Μόναχο γιατί είχε αργήσει να ανέβει! Που σε μια χώρα με τους αυστηρότερους νόμους και τους πιο αυστηρούς υπεύθυνους, εκείνη με τη γοητεία, την ευφυΐα και τη μοναδική της δυναμική το πέτυχε. Έκανε πάντα αυτό που ήθελε, με αρχοντιά. Πάντα κοντά στην εκκλησία, με πλούσια δράση στα κοινά, στην πολιτική και στον πολιτισμό του τόπου της.

Αγάπησε την Κρήτη γιατί αγάπησε εμάς, κι εμείς αγαπήσαμε το Άργος εξαιτίας της. Από εκείνη μάθαμε τι σημαίνει πάθος για τη ζωή . Από εκείνη αγαπήσαμε τη μουσική και το τραγούδι, γιατί η φωνή της ήταν μαγική. Πόσο θα μας λείψουν τα γέλια της, οι ατάκες της, τα ατελείωτα πειράγματα και οι χιουμοριστικοί διάλογοι με τον πατέρα μου!

Κυρά-Φυλλίτσα της καρδιάς μας, θα μας λείψουν τα πάντα σου.

Και τώρα, το μυαλό και η καρδιά μας είναι στον κ. Γιάννη και στα τρία της αγόρια. Σ’ αυτούς τους άντρες που της έμοιασαν, που είναι ο καθρέφτης της ψυχής της και της περηφάνιας της.

κ. Γιάννη, να θυμάστε πως η αγάπη της σας κρατάει και θα σας κρατάει πάντα συντροφιά. Αγόρια της, είστε η συνέχεια αυτού του τεράστιου φωτός που άφησε πίσω της.

Καλοστρατιά, αγαπημένη μας… Η μνήμη σου θα είναι πάντα αιώνια και φωτεινή.

Από την οικογένειά σου στην Ιεράπετρα της Κρήτης

Οικογένεια Μιχαήλ Ψυλλινάκη ( Μιχάλης- Κατερίνα- Κλαίρη- Δόξα)