(1).webp "ΒΙΟΚΑΡΠΟΣ")
Η Επανάσταση στην Πελοπόννησο ξεκίνησε από μια σύσκεψη τον Φλεβάρη του 1821, σε ένα αρχοντικό στο Αίγιο (τότε χρησιμοποιούσαν την σλαβικής προέλευσης επωνυμία Βοστίτσα). Ήταν σαν μια «ολομέλεια» της Φιλικής Εταιρίας στην Πελοπόννησο.
Η «καθοδήγηση από τα κεντρικά» ήταν ο Παπαφλέσσας και «εκπρόσωποι των Τοπικών Οργανώσεων» οι κοτσαμπάσηδες και μερικοί αρχιερείς της Βόρειας Πελοποννήσου.
Η «γραμμή» ήταν σαφής: «Του Ευαγγελισμού ξεσηκωνόμαστε». Προερχόταν από την Ανώτατη Αρχή της Εταιρίας, τον Αλέξανδρο Υψηλάντη.
Οι «Τοπικές Οργανώσεις» ήταν «φραξιονισμένες». Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός τους είχε οργανώσει καλά και έδινε τη δική του γραμμή. «Θέλουμε εγγυήσεις ότι θα νικήσουμε. Αλλιώς Επανάσταση δεν γίνεται». Ή για να το πούμε με απλά λόγια «Αφού εμείς, κοτσαμπάσηδες και δεσποτάδες, έχουμε τα προνόμιά μας, γιατί να το ρισκάρουμε;».
Έβαλε μπροστά στη διαπάλη τη …νεολαία δλδ. τους δύο Αντρέηδες, τον Ανδρέα Ζαΐμη και τον Ανδρέα Λόντο, τα …πουλαίν του… νέους, μορφωμένους και πλούσιους.
Ο Παπαφλέσσας τα βρήκε δύσκολα. Αισθάνθηκε μειοψηφία. Αλλά δεν υποχώρησε. Προανήγγειλε … «προβοκάτσιες». Η Επανάσταση θα ξεκίναγε και χωρίς αυτούς.
Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός τον περιέλουσε με ωραίο υβρεολόγιο (στην καθαρεύουσα), αλλά ως έξυπνος άνθρωπος είχε έτοιμο «plan B», που λένε και στα Ελληνικά: «Αφού θέλετε Επανάσταση, να γίνει, αλλά με εμάς στην ηγεσία»!!!!
Ο Παπαφλέσσας δρούσε σαν εκπρόσωπος της Ανωτάτης Αρχής της Εταιρίας. Πριν πάει στο Αίγιο είχε κάτσει δύο περίπου μήνες στο Άργος, φιλοξενούμενος του Μητροπολίτη Ναυπλίας και Άργους Γρηγορίου, του επονομαζόμενου Καλαμαρά, με την κάλυψη του οποίου είχε μυήσει στο μυστικό της Επανάστασης πολλούς παπάδες της περιοχής (ο περίφημος παπά- Κακάνης από το Ανυφί ήταν ο πιο πιστός του οπαδός) αλλά και τους πλούσιους του Άργους (δεν ήταν κοτσαμπάσηδες, αλλά έμποροι και βιοτέχνες).
Η συνύπαρξη του Παπαφλέσσα (αν και Αρχιμανδρίτης ήταν γνωστός γυναικάς και πότης) με τον ασκητικό Γρηγόριο ήταν όλως περιέργως απόλυτα αρμονική. Το ήθος του δεσπότη φαίνεται εμμέσως και από το παρατσούκλι «Καλαμαράς» = ο άνθρωπος των γραμμάτων.
Το μυστικό της εξέγερσης γρήγορα προδόθηκε στους Τούρκους, από έναν Έλληνα τοκογλύφο (έδρα του η Τρίπολη, αλλά για κάποιο διάστημα είχε μεταφέρει τις δουλειές του στο Ναύπλιο), τον Κουγιά.
Εκείνη την εποχή δεν υπήρχε Τούρκος Πασάς στην Τρίπολη, αλλά Καϊμακάμης = προσωρινός αντικαταστάτης με λιγότερες δικαιοδοσίες. Αυτός ζήτησε όλους τους δεσποτάδες και τους προεστούς να πάνε στην Τρίπολη. Τους ήθελε όμηρους, για να μην τολμήσει να ξεσηκωθεί ο λαός.
Ο Γερμανός τότε έδωσε τη δική του γραμμή. «Κανείς να μην πάει στην Τρίπολη». Ο ίδιος προσποιήθηκε πως έφυγε για εκεί, από την Πάτρα. Έφτασε μέχρι το μοναστήρι της Αγια Λαύρας. Χοροστάτησε σε μια λειτουργία. Γύρισε πίσω και κρύφτηκε στο Μοναστήρι της Χρυσοποδαρίτισσας.
Ο Παπαφλέσσας αντίθετα πήγε στη Μάνη. Απέφυγε μια δολοφονική απόπειρα εναντίον του. Τάχθηκε κάτω από τις διαταγές του Κολοκοτρώνη και του Μαυρομιχάλη. Βρήκε μια ωραία στρατιωτική εγγλέζικη περικεφαλαία και φορώντας την μπήκε μαζί με αυτούς στην Καλαμάτα, ξεκινώντας την Επανάσταση.
Από την Μεσσηνία ήρθε στην Αργολίδα, έστησε τη λεγόμενη «Καγκελαρία του Άργους», την πρώτη Ελληνική διοικητική αρχή στην περιοχή μας (όταν λέμε την «έστησε», δεν συμμετείχε κανένας που να μην συμφωνούσε μαζί του) και όρισε τον Στάϊκο Σταϊκόπουλο αρχηγό της πολιορκίας του Ναυπλίου.
Η έχθρα του Παπαφλέσσα με τον Γερμανό συνεχίστηκε όλα τα χρόνια της Επανάστασης. Δρούσαν σαν αρχηγοί πολιτικών κομμάτων περισσότερο, παρά σαν ιερωμένοι.
Ο Γερμανός απέφευγε ο ίδιος να πάρει πολιτικές θέσεις. Προωθούσε τους Ζαΐμη και Λόντο. Είχε όμως πάντοτε τον τελευταίο λόγο.
Την άνοιξη του 1822, υπονόμευσαν τον Κολοκοτρώνη που πολιορκούσε την Πάτρα, μέχρι σε σημείο που ο Γέρος τα παράτησε, μάζεψε τους στρατιώτες του και ερχόταν να καταλύσει τις αρχές.
Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, τότε , τα βρήκε μαζί του. Επικαλέστηκε το θανάσιμο κίνδυνο από την εκστρατεία του Δράμαλη. Πρότεινε Εθνική συμφιλίωση: Στρατιωτικός αρχηγός ο Κολοκοτρώνης, με πολιτική εξουσία την Πελοποννησιακή Γερουσία. Έγινε δεκτή η λύση του.
Μετά τη νίλα του Δράμαλη στα Δερβενάκια, ο Γερμανός πήγε στην Ιταλία να ζητήσει βοήθεια. Περίεργο ταξίδι. Γιατί δεν είχε έγκριση ούτε από Εθνοσυνέλευση, ούτε από Κυβέρνηση (γιατί είχε διαλυθεί και υπήρχαν μόνο τρεις «μινίστροι» που είχαν καταφύγει στην Ερμιόνη).
Στόχος πρώτος: Ήταν η επικοινωνία με τον Πάπα της Ρώμης. Δεν τους δέχθηκε.
Δεύτερος στόχος ήταν να βρει πηγές χρηματοδότησης του αγώνα. Εκεί κατάλαβε πως οι τοκογλύφοι της Ευρώπης έψαχναν για μα…κες. Δεν δέχθηκε τους όρους τους.
Όταν γύρισε από την Ιταλία δεν ήρθε στο Ναύπλιο, που ήταν πρωτεύουσα, αλλά εγκαταστάθηκε στην Γαστούνη.
Στους εμφύλιους πόλεμους δεν πήρε καθαρά μέρος. Ήταν όμως αντίθετος με τα «Δάνεια της Αγγλίας»… θεωρούσε ότι η Ελλάδα έτσι υποδουλώθηκε. Το έγραψε και στα απομνημονεύματά του… Αποτέλεσμα ήταν από τότε όλοι οι αγγλόφρονες ιστορικοί (Σπυρίδων Τρικούπης, Γεώργιος Φίνλεϋ κ.α.) να υπερτονίζουν τις αρνητικές πτυχές του και να έχουμε εμείς σχηματίσει σήμερα, αυτή την κακή εικόνα.
Στον δεύτερο εμφύλιο πόλεμο οι Ζαΐμης και Λόντος είχαν συμμαχήσει με τον Θ. Κολοκοτρώνη ενάντια στην Κυβέρνηση που είχαν σχηματίσει οι Αγγλόφιλοι (Κουντουριώτης, Μαυροκορδάτος) με τους Γαλλόφιλους (Κωλέττη, Παπαφλέσσα). Την πλήρωσε ο Παλαιών Πατρών Γερμανός!!!
Έστειλαν ως εκπρόσωπο της Κυβέρνησης τον γιατρό Σοφιανόπουλο μαζί με Ρουμελιώτες υπό τον Γκούρα, τον συνέλαβαν στο Μοναστήρι της Χρυσοποδαρίτισσας, τον βασάνισαν να πει που έχει κρυμμένους θησαυρούς, τον έδεσαν με μια τριχιά και τον πήγαιναν με τα πόδια σε όλα τα χωριά μέχρι την Γαστούνη.
Ένα βράδυ ο Σοφιανόπουλος άρχισε να έχει φριχτούς πόνους και ο πρωί πέθανε. Ο Γκούρας πίστεψε πως ο Γερμανός του είχε κάνει μάγια!!!! Έτσι τον ελευθέρωσε και του χάρισε και το άλογο του πεθαμένου.
Στο Ναύπλιο ήρθε μετά τον θάνατο του Παπαφλέσσα (Μάϊος 1825). Παρά τις φήμες ότι είχε στην κατοχή του μεγάλους θησαυρούς, φιλοξενείτο απλώς σε ένα δωμάτιο ενός παλιού σπιτιού, μαζί με δεκάδες άλλους που είχαν καταφύγει στην πόλη μας.
Την άνοιξη του 1826, άρχισε στην Επίδαυρο η Γ΄ Εθνοσυνέλευση (συνεχίστηκε τελικά σε διάφορα μέρη: Τροιζήνα, Ερμιόνη, Αίγινα κλπ.).
Πρόεδρος εκλέχτηκε ο Παλαιών Πατρών Γερμανός. Ήταν το μεγαλύτερο αξίωμα που πήρε ποτέ και το τελευταίο του. Όρισε καινούργιο Εκτελεστικό υπό τον (δικό του) Ανδρέα Ζαΐμη. Μόλις ακούστηκε η πτώση του Μεσολογγίου, διέκοψε τις εργασίες. Γύρισε στο Ναύπλιο. Αρρώστησε από τύφο και πέθανε εδώ.
Τον κήδεψαν στον Αγιο Γεώργιο και θάφτηκε στους Αγίους Πάντες. Μια μη εξακριβωμένη πληροφορία θέλει την καρδιά του να είναι ακόμα θαμμένη στο ιερό αυτής της εκκλησίας. Δεν πρέπει να ισχύει. Γιατί οι συμπατριώτες του από την Δημητσάνα έκαναν εκταφή και μεταφορά στον τόπο που γεννήθηκε.
