(1).webp "ΒΙΟΚΑΡΠΟΣ")
Στο Πήλιο μέσα στις καστανιές το πουκάμισο του Κενταύρου
γλιστρούσε μέσα στα φύλλα για να τυλιχτεί στο κορμί μου
καθώς ανέβαινα την ανηφόρα κι η θάλασσα μ' ακολουθούσε
ανεβαίνοντας κι αυτή σαν τον υδράργυρο θερμομέτρου
ώσπου να βρούμε τα νερά του βουνού.
Γιώργος Σεφέρης
Εμάς, αυτές τις μέρες, παραφράζοντας το Σεφέρη που αναφέρεται στον τόπο σου, μας πλήγωσε η είδηση του θανάτου σου Στέλλα μου, του άδικου, του πρόωρου και του απρόσμενου.
Όμως ποιος μπορεί να μας γλιτώσει από τη λύπη των αποχαιρετισμών στην πορεία της ζωής;
Κάποιους αποχαιρετισμούς τους επιδιώκουμε, ενώ κάποιοι άλλοι μας επιβάλλονται άνωθεν, όπως έγινε σήμερα και με σένα Στέλλα μου.
Υπήρξες πάντα ο άνθρωπος των χαμηλών τόνων και συνάμα των πλούσιων αισθημάτων.
Είδες το φως της ζωής, στη χώρα των Κενταύρων, την όμορφη Μαγνησία, που σμίγει η θάλασσα με το βουνό και ο μύθος με την Ιστορία. Ο υπέροχος Βόλος, που ο Δελμούζος τον ανέδειξε με το Ανώτερο Παρθεναγωγείο του, ήταν ο τόπος σου, ο μικρός αλλά και ο Μέγας.
Από εκεί ξεκίνησες την αξιοθαύμαστη πορεία σου, έχοντας προίκα και σκευή την παράδοση της Μαγνησίας.
Το ήθος σου μοναδικό, φτιαγμένο με υλικά του ονείρου και της φαντασίας, ήταν αξιοθαύμαστο. Οικείο και μακρινό. Γνώριμο και συνάμα απρόσιτο. Ένας ολότελα δικός σου υπέροχος κώδικας έκφρασης και επικοινωνίας.
Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό σου, τα υπέροχα μάτια σου, που κάθε φορά κοιτούσαν τον κόσμο σα να τον ανακάλυπταν εκείνη τη στιγμή, γεμάτα έκπληξη και συγκατάβαση.
Οι σπουδαίοι άνθρωποι, ένας εκ των οποίων και μάλιστα ξεχωριστός, υπήρξες κι εσύ, ξεχωρίζουν από τον τρόπο που ακούνε κι όχι από τον τρόπο που μιλάνε. Κι εσύ αγαπημένη μας Στέλλα, τον τρόπο αυτό τον έκανες βίωμά σου, ιδιαίτερο χαρακτηριστικό σου. Άκουγες πολλά και περιττά πολλές φορές. Δε διαμαρτυρόσουν. Όταν όμως μιλούσες, τα λόγια σου ήταν σοφά, μετρημένα, και κυρίως ουσιαστικά.
Μοναδική, απαράμιλλη και αξέχαστη θα μας μείνει η καλοσύνη σου, η ευγένειά σου, η ανωτερότητά σου, η ενσυναίσθηση, ο αλληλοσεβασμός και οι αρχές σου. Πράγματα που είναι σπάνια στην εποχή μας, ήταν για σένα η βιωμένη καθημερινότητά σου.
Εκτός από υπέροχος άνθρωπος, υπήρξες και πρωτοπόρα για την εποχή σου Νηπιαγωγός.
Υπηρέτησες τον κλάδο μας, τον κλάδο των Εκπαιδευτικών της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης με σεμνότητα, υπευθυνότητα και αποτελεσματικότητα έχοντας συνείδηση της αποστολής σου.
Τυχεροί υπήρξαν οι μαθητές σου αρχικά στην Ικαρία, στη Σάμο, στη Φθιώτιδα, στην Ελευσίνα, στο Παρίσι όπου υπηρέτησες για ένα χρόνο και τέλος στην Αργολίδα, που μετά από την πορεία σου που προανέφερα, έμελε να γίνει η δεύτερη πατρίδα σου. Από τη χώρα των Κενταύρων, βρέθηκες στον τόπο της Πολύχρυσης Μυκήνας και της Τίρυνθας.
Οι πολυάριθμοι μαθητές σου, από όλα τα μέρη που πέρασες, μαρτυρούν τη μεθοδικότητά σου, το διδακτικό σου ήθος, την αμεροληψία σου, μα πάνω απ’ όλα τη αγάπη σου και το αέναο ενδιαφέρον σου για αυτούς, που την κρατούν ως πολύτιμο φυλακτό στη μετέπειτα ζωή τους. Είχαν την τύχη και την ευλογία να γευτούν το χάδι σου, να απολαύσουν την αγκαλιά σου και να δουν τον κόσμο που ανοίγονταν μπροστά τους, μέσα από τα υπέροχα μάτια σου.
Τυχερότεροι όμως από τους μαθητές σου, αποδείχτηκαν οι συνάδελφοί σου, οι Νηπιαγωγοί της Αργολίδας, που είχες την ευθύνη της καθοδήγησής τους, ως Πρώτη Σχολική Σύμβουλος Νηπιαγωγών Αργολίδας, για δεκαοχτώ ολόκληρα χρόνια. Χρόνια μεστά, χρόνια γεμάτα από επιμόρφωση, από έρευνα, από μεθοδικότητα, από έμπνευση, από καθοδήγηση. Πάλεψες μαζί με όλες τις Νηπιαγωγούς της γενιάς σου, να καταξιώσετε το Νηπιαγωγείο, ως την πρώτη βαθμίδα θεσμοθετημένης εκπαίδευσης και να αναδείξετε τη σημασία του στην αγωγή του ανθρώπου. Αγωνίστηκες από όλες τις θέσεις που πέρασες, για την καθιέρωση της διετούς προσχολικής αγωγής και για την καθιέρωση του ολοήμερου Νηπιαγωγείου. Πάλεψες, πάλεψες, πάλεψες…
Μεγάλο σου παράσημο, η θλίψη που σκόρπισε η απώλειά σου στους μαθητές σου, στους γονείς τους, αλλά κυρίως στον κλάδο μας, των εκπαιδευτικών της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Αργολίδας, αλλά και σε ολόκληρη την τοπική κοινωνία, που σε εκτιμούσε απεριόριστα, σε αναγνώριζε και σε αγαπούσε.
Προσωπικά δεν ευτύχησα να σε γνωρίσω ως Νηπιαγωγό της τάξης. Είχα την ύψιστη τιμή όμως να σ’ έχω συνάδελφο, Σχολική Σύμβουλο της Περιφέρειας Εκπαίδευσης Πελοποννήσου και να είμαι υπερήφανος γι’ αυτό. Γιατί με το χαρακτήρα σου και το σπάνιο ήθος σου έδωσες το μέτρο του Σχολικού Συμβούλου που πρέπει να φτάσουμε εμείς οι νεότεροι και να προσπαθήσουμε να το υπερβούμε. Προσέδωσες μια σπάνια ποιότητα στο σινάφι μας, που σε κάνει ξεχωριστή και καθαγιάζει ακόμα περισσότερο το λειτούργημά σου.
Μια μοναδική Κυρία, με όλη τη σημασία της λέξης που θα σε θυμόμαστε πάντα με συγκίνηση και εκτίμηση.
Προσωπικά με τίμησες και με τη φιλία σου.
Από τα πρώτα μου βήματα, μέχρι την αφυπηρέτησή σου, υπήρξες υποστηρικτική, γενναιόδωρη, καταφατική, άνθρωπος του οποίου η συναναστροφή σε προήγαγε και πάντα είχε κάτι να σου προσφέρει. Όπως και σε όλους όσους συναναστρεφόσουν. Είχες ένα ιδιαίτερο και μοναδικό χάρισμα, μια ανεπιτήδευτη χάρη να εντυπωσιάζεις το συνομιλητή σου, χωρίς να το επιδιώκεις και αυτό ήταν που σε έκανε μοναδική.
Στέλλα μου, ο δάσκαλος πάνω απ’ όλα είναι μνήμη. Και εσύ, τόσο ως πρώτη δασκάλα των πολυάριθμων μαθητών σου, όσο και ως δασκάλα των εξίσου πολυάριθμων συναδέλφων σου, αφήνεις πίσω σου μνήμη αγαθή, ενός ανθρώπου τίμιου, αξιοπρεπή αγωνιστή, συναισθηματικού, φωτοβόλου.
Πέρα από τη δουλειά σου έκανες μια υπέροχη οικογένεια, με τον προσηνή και ευπροσήγορο, το Γεωπόνο Γιώργο Χαρμπή, τον συμπατριώτη μας από την Ερμιονίδα, ο οποίος σε υπεραγαπούσε και που σήμερα, ενεός και άναυδος σε αποχωρίζεται.
Υπήρξες ανεπανάληπτη και τρυφερή μάνα για τα δύο υπέροχα κορίτσια σου, την Έλενα Χαρμπή, Αρχιτεκτόνισσα Μηχανικό και τη Χριστίνα Χαρμπή Διδακτόρισα Γεωπόνο και Χημικό, οι οποίες κουβαλούν πολλά από το σπάνιο χαρακτήρα σου, θα αποτελούν τη συνέχειά σου και θα μας θυμίζουν πάντα τη σεπτή παρουσία σου.
Όμως σήμερα φεύγεις Στέλλα μου. Μέσα στην Πασχαλιά, μέσ’ στον ξανθό Απρίλη.
Φεύγεις μαζί μ’ έναν ολόκληρο κόσμο που φεύγει και παίρνετε μαζί σας την ομορφιά.
Τίποτα πια δε θα’ ναι σαν και πρώτα.
Το πλήγμα είναι πολύ μεγάλο για όλους μας και για την οικογένειά σου και για τον τόπο μας και για τον κλάδο μας.
Χωρίς καλά – καλά να το καταλάβουμε, ήσυχα και αθόρυβα, όπως επέλεξες να ζεις, έτσι έφυγες από κοντά μας, αφήνοντας ανάμνηση αγαθή, ενός εξαίρετου ανθρώπου και μιας σπάνιας Νηπιαγωγού, με συνέπεια λόγων και έργων.
Προσωπικά, ως Διευθυντής Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Αργολίδας, εκπροσωπώντας θεσμικά και την πολιτεία, θέλω να σου πω ένα μεγάλο Ευχαριστώ, για όλα όσα αφειδώλευτα πρόσφερες στην εκπαίδευση αλλά και σε όλους μας
Καλό σου ταξίδι Στέλλα μου, στο ανέσπερο φως, που μεθαύριο θα το πάρουμε από την εκκλησία, για να γιορτάσουμε την Ελληνική Πασχαλιά, αλλά δυστυχώς χωρίς εσένα στο πλάι μας.
Δημήτρης Ι. Σίδερης
