Τα όμορφα δάση όμορφα καίγονται (γράφει ο Στέλιος Μαρινάκος)

Η καταστροφή των δασών μας και η απώλεια ανθρώπινων ζωών δεν είναι «αναπόφευκτα φυσικά φαινόμενα», αλλά το αποτέλεσμα μιας διαχρονικά εγκληματικής κυβερνητικής αδράνειας και πολιτικής ανικανότητας. 

Κάθε καλοκαίρι, η κοινωνία γίνεται θεατής στο ίδιο επαναλαμβανόμενο δράμα, όπου η πολιτική ηγεσία οχυρώνεται πίσω από βολικά άλλοθι, όπως η κλιματική κρίση και οι ακραίοι άνεμοι. 

Η επικοινωνιακή διαχείριση της καταστροφής και η μετάθεση των ευθυνών στους ίδιους τους πολίτες ή στις καιρικές συνθήκες δεν μπορούν πλέον να κρύψουν τις τεράστιες πολιτικές ευθύνες. 

Το Άλλοθι του «112» και η Εγκατάλειψη της Πρόληψης 

Η πολιτική προστασία έχει μετατραπεί σε έναν μηχανισμό που απλώς διατάζει εκκενώσεις, αφήνοντας τη χώρα να καίγεται.

Την ίδια στιγμή τα κονδύλια για τον καθαρισμό των δασών και τη διάνοιξη αντιπυρικών ζωνών δίνονται με το σταγονόμετρο ενώ το κράτος θυμάται την πυροπροστασία κατόπιν εορτής, όταν τα μέτωπα έχουν ήδη μπει στον οικιστικό ιστό. 

Και ενώ κάθε χρόνο καίγονται χιλιάδες στρέμματα το Πυροσβεστικό Σώμα υποβαθμίζεται καθως οι κυβερνήσεις αρνούνται πεισματικά να επενδύσουν στο έμψυχο δυναμικό της πρώτης γραμμής, αφήνοντας τους πυροσβέστες να μάχονται εξαντλημένοι και με πεπαλαιωμένο εξοπλισμό. 

Ο τραγικός θάνατος των πυροσβεστών στις πρόσφατες πυρκαγιές αποτελεί αδιάψευστο μάρτυρα αυτών των πολιτικών υποστελέχωσης και αδιαφορίας .

Αρνηση για μόνιμες προσλήψεις , εξουθένωση του προσωπικού , αδυναμία κάλυψης των μόνιμων αναγκών .Και αυτά γιατί στην λογική τους η προστασία της ανθρώπινης ζωής και του περιβάλλοντος θεωρείται κόστος αφου προτεραιότητά τους είναι η σπατάλη δισεκατομμυρίων σε άλλους τομείς , πολλαπλά <<κερδοφόρους >>. 

Η Αποποίηση Ευθυνών και η «Ατομική Ευθύνη» 

Το κυβερνητικό αφήγημα επιχειρεί συστηματικά να μετακυλίσει το βάρος στους πολίτες για να αποσείσει τις δικές του αδυναμίες . 

Η ρητορική περί «ατομικής ευθύνης» χρησιμοποιείται ως ασπίδα για την ανυπαρξία κρατικού σχεδιασμού. Κανένας αρμόδιος δεν αναλαμβάνει την πραγματική πολιτική ευθύνη για τις απανωτές αποτυχίες του κρατικού μηχανισμού. 

Τι να κάνουμε ; 

Οι καμένες εκτάσεις και οι κατεστραμμένες περιουσίες είναι το άμεσο προϊόν μιας πολιτικής επιλογής που βάζει το κέρδος και την επικοινωνία πάνω από την ασφάλεια του λαού. 

Η ανοχή σε αυτό το έγκλημα έχει εξαντληθεί. Απαιτείται ριζική ανατροπή της υπάρχουσας πολιτικής, άμεση ενίσχυση της πυρόσβεσης με μόνιμο προσωπικό και πραγματική απόδοση ευθυνών σε όσους μετέτρεψαν τη χώρα σε απέραντο κρανίου τόπο. 

Στέλιος Μαρινάκος