Ο δημοσιογράφος και συλλέκτης, Άρης Λουπάσης, δημοσίευσε στο Instagram μια σπάνια φωτογραφία με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και την Τζένη Καρέζη στη θρυλική ταβέρνα “Λεωνίδας” στο Λυγουριό το καλοκαίρι του 1990.
Γράφει ο Άρης Λουπάσης στην ανάρτησή του:
“Η Αλίκη Βουγιουκλάκη και η Τζένη Καρέζη με τον φακό του @studio_kleisthenis, στην ταβέρνα του Λεωνίδα στο Λυγουριό στην Επίδαυρο, στις 6 Ιουλίου 1990, λίγες ώρες μετά την παράσταση «Αντιγόνη» που ανέβασε η Αλίκη στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, σε σκηνοθεσία του Μίνωα Βολανάκη και μουσική Μίκη Θεοδωράκη. Μια στιγμή ανθρώπινη, μακριά από τα φώτα της σκηνής, εκεί όπου το θέατρο συναντά τη ζωή και οι ρόλοι αφήνονται στην άκρη.
Η «Αντιγόνη» εκείνης της χρονιάς υπήρξε από τις πιο πολυσυζητημένες παραστάσεις της δεκαετίας. Η Αλίκη τόλμησε να σταθεί απέναντι σε έναν ρόλο φορτισμένο με ιστορία και συγκρίσεις, σε ένα έργο που απαιτούσε μέτρο, εσωτερικότητα και αντοχή. Η σκηνοθετική ματιά του Μίνωα Βολανάκη έδωσε έμφαση στον λόγο και στο συναίσθημα, σε μια παράσταση που προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αντιδράσεις. Πριν ακόμη ανάψουν οι δάδες της Επιδαύρου, η Αλίκη είχε δεχτεί έναν ανελέητο πόλεμο και ένα καταιγισμό αποδοκιμασιών και σκληρών κριτικών, όμως η πραγματικότητα της βραδιάς έγραψε αλλιώς.
Η Επίδαυρος γέμισε, η παράσταση γνώρισε τεράστια εισπρακτική επιτυχία και το κοινό στάθηκε παρόν, επιβεβαιώνοντας τον ισχυρό δεσμό της Αλίκης με τους θεατές της. Μέσα σε αυτό το κλίμα, η ταβέρνα του Λεωνίδα λειτουργούσε σχεδόν σαν φυσική προέκταση της Επιδαύρου. Ένας ιστορικός χώρος που φιλοξένησε επί δεκαετίες τους μεγαλύτερους ηθοποιούς που ανέβηκαν στο Αρχαίο Θέατρο. Εκεί ξεκουράζονταν οι ψυχές μετά την ένταση της σκηνής, εκεί αντηχούσαν κουβέντες, σιωπές και εξομολογήσεις ανθρώπων που κουβαλούσαν την Ιστορία του ελληνικού θεάτρου.
Εκείνη την βραδιά δίπλα στην Αλίκη η Τζένη Καρέζη, η οποία την περίοδο αυτή δοκιμαζόταν σκληρά με την υγεία της. Παρά όσα γράφτηκαν κατά καιρούς, οι δυο τους υπήρξαν βαθιά αγαπημένες. Η μία χαιρόταν με την επιτυχία της άλλης και η μία πονούσε με την αποτυχία της άλλης. Και αυτή η φωτογραφία, γύρω από ένα τραπέζι στο Λυγουριό, μοιάζει να το λέει πιο καθαρά από κάθε λέξη, δυο μεγάλες γυναίκες του θεάτρου, ενωμένες μέσα στην αλήθεια και την ανθρώπινη σιωπή της στιγμής”.
Γράφει ο Άρης Λουπάσης στην ανάρτησή του:
“Η Αλίκη Βουγιουκλάκη και η Τζένη Καρέζη με τον φακό του @studio_kleisthenis, στην ταβέρνα του Λεωνίδα στο Λυγουριό στην Επίδαυρο, στις 6 Ιουλίου 1990, λίγες ώρες μετά την παράσταση «Αντιγόνη» που ανέβασε η Αλίκη στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, σε σκηνοθεσία του Μίνωα Βολανάκη και μουσική Μίκη Θεοδωράκη. Μια στιγμή ανθρώπινη, μακριά από τα φώτα της σκηνής, εκεί όπου το θέατρο συναντά τη ζωή και οι ρόλοι αφήνονται στην άκρη.
Η «Αντιγόνη» εκείνης της χρονιάς υπήρξε από τις πιο πολυσυζητημένες παραστάσεις της δεκαετίας. Η Αλίκη τόλμησε να σταθεί απέναντι σε έναν ρόλο φορτισμένο με ιστορία και συγκρίσεις, σε ένα έργο που απαιτούσε μέτρο, εσωτερικότητα και αντοχή. Η σκηνοθετική ματιά του Μίνωα Βολανάκη έδωσε έμφαση στον λόγο και στο συναίσθημα, σε μια παράσταση που προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αντιδράσεις. Πριν ακόμη ανάψουν οι δάδες της Επιδαύρου, η Αλίκη είχε δεχτεί έναν ανελέητο πόλεμο και ένα καταιγισμό αποδοκιμασιών και σκληρών κριτικών, όμως η πραγματικότητα της βραδιάς έγραψε αλλιώς.
Η Επίδαυρος γέμισε, η παράσταση γνώρισε τεράστια εισπρακτική επιτυχία και το κοινό στάθηκε παρόν, επιβεβαιώνοντας τον ισχυρό δεσμό της Αλίκης με τους θεατές της. Μέσα σε αυτό το κλίμα, η ταβέρνα του Λεωνίδα λειτουργούσε σχεδόν σαν φυσική προέκταση της Επιδαύρου. Ένας ιστορικός χώρος που φιλοξένησε επί δεκαετίες τους μεγαλύτερους ηθοποιούς που ανέβηκαν στο Αρχαίο Θέατρο. Εκεί ξεκουράζονταν οι ψυχές μετά την ένταση της σκηνής, εκεί αντηχούσαν κουβέντες, σιωπές και εξομολογήσεις ανθρώπων που κουβαλούσαν την Ιστορία του ελληνικού θεάτρου.
Εκείνη την βραδιά δίπλα στην Αλίκη η Τζένη Καρέζη, η οποία την περίοδο αυτή δοκιμαζόταν σκληρά με την υγεία της. Παρά όσα γράφτηκαν κατά καιρούς, οι δυο τους υπήρξαν βαθιά αγαπημένες. Η μία χαιρόταν με την επιτυχία της άλλης και η μία πονούσε με την αποτυχία της άλλης. Και αυτή η φωτογραφία, γύρω από ένα τραπέζι στο Λυγουριό, μοιάζει να το λέει πιο καθαρά από κάθε λέξη, δυο μεγάλες γυναίκες του θεάτρου, ενωμένες μέσα στην αλήθεια και την ανθρώπινη σιωπή της στιγμής”.
