(1).webp "ΒΙΟΚΑΡΠΟΣ")
Με αυτή τη σκέψη, οι φοιτητές του Τμήματος Παραστατικών και Ψηφιακών Τεχνών της Σχολής Καλών Τεχνών Ναυπλίου, κ. Ιωάννης Νάνης και κ. Γεώργιος Γιαρέντης, πραγματοποίησαν στις 4 Μαΐου 2026 μια βιωματική άσκηση στο Σωφρονιστικό Κατάστημα Ναυπλίου στο πλαίσιο του μαθήματος «Επιτέλεση και Κοινωνικές Εφαρμογές Ι», παρουσία της Διευθύντριας Δομών Εκπαίδευσης και Κατάρτισης Σωφρονιστικού Καταστήματος Ναυπλίου, κ. Ευσταθίας Ζιούβα.
Η άσκηση βασίστηκε στη μέθοδο Symbolic Self Mapping (Cube Test), μια διαδικασία που αξιοποιεί τη φαντασία και τη συμβολική αναπαράσταση για να αναδείξει εσωτερικές εικόνες, συναισθήματα και προσωπικές αφηγήσεις. Οι συμμετέχοντες κρατούμενοι κλήθηκαν να κλείσουν τα μάτια και να φανταστούν μια σειρά από στοιχεία: μια έρημο, έναν κύβο, μια σκάλα, ένα άλογο, λουλούδια και μια καταιγίδα.
Αυτό που ξεκίνησε ως απλή καθοδηγούμενη φαντασία εξελίχθηκε σε ένα ταξίδι προς έναν προσωπικό, εσωτερικό χώρο. Οι εικόνες που δημιουργήθηκαν δεν ήταν απλώς νοητικές. Μετατράπηκαν σε σχέδια, σε μικρές ιστορίες που αποκάλυπταν κάτι από τον τρόπο που ο καθένας αντιλαμβάνεται τον εαυτό του και τον κόσμο.
Ο κύβος άλλοτε εμφανίστηκε μικρός και εύθραυστος, άλλοτε μεγάλος και στιβαρός. Κάποιοι τον ζωγράφισαν διπλό, «σαν να έχουν δύο ζωές». Η σκάλα πήρε μορφές διαφορετικές: σταθερή και κοντινή ή μακρινή και δυσπρόσιτη. Το άλογο άλλοτε ελεύθερο, άλλοτε δεμένο. Τα λουλούδια άλλοτε άφθονα, άλλοτε ανύπαρκτα. Η καταιγίδα άλλοτε απειλητική, άλλοτε μακρινή και σύντομη.
Κάθε επιλογή ήταν μια μεταφορά.
Κάθε σχέδιο, μια αφήγηση.
Κάθε συμμετέχων, μια φωνή που συνήθως δεν ακούγεται.
Σε ένα περιβάλλον όπου η ατομικότητα συχνά σβήνει, η άσκηση αυτή έδωσε χώρο για έκφραση, για προσωπική αναπαράσταση, για μια στιγμή εσωτερικής ελευθερίας. Οι ζωγραφιές έγιναν καθρέφτες: όχι της πραγματικότητας της φυλακής, αλλά της πραγματικότητας του καθενός. «Είδαμε ζωγραφιές–ιστορίες που αποτύπωναν την ταυτότητα και την ατομικότητά τους η οποία εκλείπει σε μέρη όπως η φυλακή.»
Αυτό που ξεκίνησε ως απλή καθοδηγούμενη φαντασία εξελίχθηκε σε ένα ταξίδι προς έναν προσωπικό, εσωτερικό χώρο. Οι εικόνες που δημιουργήθηκαν δεν ήταν απλώς νοητικές. Μετατράπηκαν σε σχέδια, σε μικρές ιστορίες που αποκάλυπταν κάτι από τον τρόπο που ο καθένας αντιλαμβάνεται τον εαυτό του και τον κόσμο.
Ο κύβος άλλοτε εμφανίστηκε μικρός και εύθραυστος, άλλοτε μεγάλος και στιβαρός. Κάποιοι τον ζωγράφισαν διπλό, «σαν να έχουν δύο ζωές». Η σκάλα πήρε μορφές διαφορετικές: σταθερή και κοντινή ή μακρινή και δυσπρόσιτη. Το άλογο άλλοτε ελεύθερο, άλλοτε δεμένο. Τα λουλούδια άλλοτε άφθονα, άλλοτε ανύπαρκτα. Η καταιγίδα άλλοτε απειλητική, άλλοτε μακρινή και σύντομη.
Κάθε επιλογή ήταν μια μεταφορά.
Κάθε σχέδιο, μια αφήγηση.
Κάθε συμμετέχων, μια φωνή που συνήθως δεν ακούγεται.
Σε ένα περιβάλλον όπου η ατομικότητα συχνά σβήνει, η άσκηση αυτή έδωσε χώρο για έκφραση, για προσωπική αναπαράσταση, για μια στιγμή εσωτερικής ελευθερίας. Οι ζωγραφιές έγιναν καθρέφτες: όχι της πραγματικότητας της φυλακής, αλλά της πραγματικότητας του καθενός. «Είδαμε ζωγραφιές–ιστορίες που αποτύπωναν την ταυτότητα και την ατομικότητά τους η οποία εκλείπει σε μέρη όπως η φυλακή.»
Η τέχνη και η φαντασία λειτούργησαν ως γέφυρα. Ως υπενθύμιση ότι, ακόμη και μέσα σε περιορισμούς, υπάρχει ένας εσωτερικός τόπος όπου κανείς μπορεί να κινηθεί ελεύθερα.
Η δράση δεν είχε στόχο την αξιολόγηση ούτε την ερμηνεία. Είχε στόχο την εμπειρία. Τη δημιουργία ενός ασφαλούς χώρου όπου η φαντασία μπορεί να γίνει εργαλείο αυτογνωσίας, επικοινωνίας και ανακούφισης. Η τέχνη και η φαντασία μπορούν να γκρεμίσουν τα πιο ψηλά τείχη, αρκεί να ξεκινάει από μέσα μας.
Μερικές φορές, αρκεί ένας κύβος στην έρημο για να ανοίξει μια χαραμάδα ελευθερίας.
Συντάκτης άρθρου: Ιωάννης Νάνης
Η δράση δεν είχε στόχο την αξιολόγηση ούτε την ερμηνεία. Είχε στόχο την εμπειρία. Τη δημιουργία ενός ασφαλούς χώρου όπου η φαντασία μπορεί να γίνει εργαλείο αυτογνωσίας, επικοινωνίας και ανακούφισης. Η τέχνη και η φαντασία μπορούν να γκρεμίσουν τα πιο ψηλά τείχη, αρκεί να ξεκινάει από μέσα μας.
Μερικές φορές, αρκεί ένας κύβος στην έρημο για να ανοίξει μια χαραμάδα ελευθερίας.
Συντάκτης άρθρου: Ιωάννης Νάνης
